Bitwa o Atlantyk – najdłuższa kampania II wojny światowej toczona na Oceanie Atlantyckim i tworzących go morzach; trwała od 3 września 1939 roku do kapitulacji Niemiec w maju 1945 roku. Największe natężenie zmagań miało miejsce od wiosny 1940 do lata 1944 roku. Najważniejszymi uczestnikami tych działań morskich były: brytyjska Royal Navy i niemiecka Kriegsmarine, a od roku Książki o życiu podczas II Wojny Światowej. Listopad 1942. 40 osobistych historii z najważniejszego miesiąca II wojny światowej. 45,83 zł 79,99 zł Bitwa pod Mławą miała miejsce na północ od Mławy między 1 i 3 września 1939 roku. Była to jedna z pierwszych bitew wojny obronnej Polski i podczas II wojny światowej w ogóle. Walczącymi między sobą siłami były polska Armia „Modlin” dowodzona przez gen. Emila Krukowicza-Przedrzymirskiego oraz niemiecka 3 Armia pod dowództwem Bitwa stalingradzka. Bitwa stalingradzka (także bitwa o Stalingrad, bitwa pod Stalingradem, bitwa nad Wołgą [16]) – jedna z najważniejszych bitew II wojny światowej, stoczona na froncie wschodnim przez Niemcy i ich sojuszników przeciwko Związkowi Radzieckiemu o kontrolę nad miastem Stalingrad (obecnie Wołgograd) w południowej Rosji. Oś czasu II wojny światowej. 18 września 1931 r. Japonia dokonuje inwazji na Mandżurię. 2 października 1935 r. – maj 1936 r. faszystowskie Włochy najeżdżają, podbijają i anektują Etiopię. 25 października – 1 listopada 1936 r. nazistowskie Niemcy i faszystowskie Włochy podpisują 25 października traktat o współpracy. Dowiem się jak wyglądał wybuch II wojny światowej i poznam bitwy, które miały miejsce we wrześniu 1939 roku. Zrozumiem sytuację polityczną Polski. Zapoznaj się z lekcją z Epodręcznika. Postaraj się zapamiętać w kolejności chronologicznej wydarzenia z Ćwiczenia 5. Typ materiału: Lekcja z Epodręcznika . Ważniejsze bitwy II wojny światowej Bitwa pod Stalingradem Długie i zacięte walki w latach 1942-43, które zapoczątkowały odwrót Wehrmachtu, dotąd posuwających się szybko w głąb Związku Radzieckiego. W 1942 r. niemiecka 6 armia pod dowództwem gen. Fredricha von Paulusa zajęła Kursk, Charków, Krym i dotarła do Wołgi oraz największego nad rzeką miasta Stalingrad ( obecnie Wołgograd). Tutaj źle uzbrojone i stosunkowo nieliczne wojska radzieckie powstrzymały najeźdźców prowadząc długotrwałą, zażartą obronę. W listopadzie, kiedy obrońcom miasta skończyły się zapasy, Stalinowi udało się zgromadzić siły wystarczające do przeprowadzenia kontrofensywy przez 6 sowieckich armii pod dowództwem marszałków: Georgija Żukowa, Iwana Koniewa i Radiona Malinowskiego. W lutym 1943 r. Niemcy, którymi dowodził mianowany przez Hitlera na feldmarszałka von Paulus, poddali się. Ich straty wyniosły 330 000 żołnierzy zabitych lub wziętych do niewoli. Potem Armia Czerwona odzyskała Kursk kładąc kres niemieckim sukcesom na froncie wschodnim. Blokada Leningradu Oblężenie drugiego pod względem wielkości miasta Związku Radzieckiego w II wojnie światowej; trwało 900 dni i pochłonęło milion ofiar. We wrześniu 1941 r. wojska niemieckie dotarły na przedmieścia Leningradu (obecnie Petersburga) i szybko go okrążyły. Choć miasto nie było przygotowane na oblężenie, władze nie wyraziły zgody na ewakuację ludności cywilnej, narażając ją na głód, choroby i nieustanny ostrzał artyleryjski. Zaopatrzenie docierało do Leningradu drogą powietrzną, a zimą tzw. drogą życia – przez zamarznięte jezioro Ładoga. Rosjanie rozpoczęli kontrofensywę na początku 1943 r., lecz dopiero w styczniu następnego roku przerwali blokadę wroga. W 1965 r. władze radzieckie nadały grodowi Lenina tytuł miasta-bohatera ZSRR. Bitwa o Anglię Określenie zmasowanych nalotów niemieckiej Luftwaffe na Wlk. Brytanię we wczesnej fazie II wojny światowej ( sierpień – październik 1940 r.). Po upadku Francji w czerwcu 1940 r. Niemcy przygotowali się na inwazję na Wyspy Brytyjskie, bombardując angielskie porty, okręty i fortyfikacje nabrzeżne, ale ponieśli ogromne straty w starciu z siłami RAF ( Royal Air Force). W sierpniu III Rzesza dokonała znacznych zniszczeń brytyjskich lotnisk i fabryk samolotów, ale straty niemieckie wciąż były duże, dzięki męstwu pilotów RAF i dokładności, z jaką naprowadziły ich brytyjskie radary. Gdy wyeliminowanie RAF okazało się niemożliwe, co pokrzyżowało plany inwazji, na początku września Niemcy nagle rozpoczęły bombardowanie miast, powodując ogromne zniszczenia, zwłaszcza w Londynie, Coventry i Plymouth. Paradoksalnie ta zmiana taktyki pozwoliła RAF odzyskać siły. W początkach października bitwa o Anglię znalazła się w martwym punkcie i 12 października Hitler odroczył realizację planu inwazji. Zmasowane naloty na brytyjskie miasta trwały aż do kwietnia 1941 r. Niemcy doznały wówczas pierwszej poważnej porażki w czasie II wojny światowej, tracąc ponad 2500 samolotów ( wobec 900 samolotów RAF). W bitwie o Anglię uczestniczyli też polscy lotnicy, którzy zniszczyli ok. 160 niemieckich maszyn. Bitwa o Atlantyk Określenie operacji morskich w czasie II wojny światowej, które rozgrywały się na Atlantyku, Morzu Karaibskim i północnych wodach Europy, kiedy niemieckie U – Booty, wspierane czasem przez włoskie okręty podwodne, usiłowały przeciąć linie zaopatrzeniowe między USA i koloniami angielskimi a Wlk. Brytanią. Często w operacjach brało udział lotnictwo i inne jednostki niemieckiej floty wojennej. Alianci zachodni utracili ok. 2800 statków handlowych, głownie brytyjskich. Sytuacja znacznie się poprawiła w końcu lata 1943 r., kiedy zastosowano ulepszony radar, użyto samolotów dalekiego zasięgu, konwojom morskim przydzielano coraz częściej eskorty i złamano niemieckie szyfry. Późniejsze innowacje techniczne wzmogły skuteczność U – Bootów, które przestały zagrażać transportowi morskiemu przez Atlantyk dopiero w 1944 r., gdy ich bazy zdobyły wojska alianckie lub zostały odcięte od zaplecza. El – Alamejn Port w Egipcie, rejon zaciętych walk toczonych w lipcu i listopadzie 1942 r. między wojskami niemiecko – włoskimi a brytyjskimi. W czerwcu 1942 r. Brytyjczycy zajęli pozycje obronne – na północy nad morzem Śródziemnym pod El – Alamejn, na południu przy słonych błotach depresji Kattara; w lipcu dowodzący brytyjską obroną gen Claude Auchinleck zatrzymał tu natarcie wojsk gen Erwina Rommla, Lisa Pustyni i zapobiegł niebezpieczeństwu utraty Egiptu przez aliantów. Zanim gen Bernard Montgomery przystąpił do operacji zaczepnej, tak rozbudował siły alianckie, że 3 – krotnie przewyższały wojska niemieckie. 23 października ruszyła ofensywa brytyjska, a 2 listopada doszło do bitwy pancernej, do której Anglicy wprowadzili ok. 1200 czołgów. Rommlowi brakowało paliwa, w dodatku miał do dyspozycji zaledwie 500 wozów bojowych. Przytłoczeni przewagą Brytyjczyków Niemcy rozpoczęli odwrót, pozostawiając na polu walki 4 dywizje włoskie. Ok. 10 tys Niemców i 2 – krotnie więcej Włochów dostało się do niewoli. Bitwa pod El – Alamejn była pierwszym większym zwycięstwem Brytyjczyków na lądzie i oznaczała początek klęski wojsk Osi w Afryce Północnej. Ardeny Masyw górski ciągnący się z Francji przez Belgię i Luksemburg, miejsce ostatniej poważnej kontrofensywy niemieckiej podczas II wojny światowej ( 16 – 31 grudzień 1944 r.), skierowanej przeciwko aliantom zachodnim posuwającym się w głąb III Rzeszy. Z rozkazu Hitlera 16 grudnia 1944 r., po koncentracji w lesistych Ardenach w Belgii, doborowe jednostki niemieckie zaskoczyły nieprzygotowane do obrony wojska amerykańskie. Zaciekłe walki w kilku punktach, zwłaszcza w Bastogne, trwały na tyle długo, by alianci mogli przejść do kontrataku i uniemożliwić Niemcom osiągnięcie celu, jakim było odbicie Antwerpii. Kursk Miasto w południowo – zachodniej Rosji, miejsce największej bitwy pancernej podczas II wojny światowej przez wojska niemieckie i radzieckie. Usiłując odzyskać inicjatywę na froncie wschodnim, Hitler wydał rozkaz zaatakowania Kurska , stanowiącego ważny węzeł kolejowy. Po stronie niemieckiej wzięło udział 0,5 mln. żołnierzy, 3500 czołgów, 10 tys. dział oraz ponad 2000 samolotów. Gdy 5 października 1943 r. nastąpiło niemieckie uderzenie, spodziewając się ataku Armia Czerwona przeciwstawiła jeszcze większe siły ( 1,37 mln. żołnierzy, 26 tys. dział, 8400 czołgów i 3500 samolotów). Niemcy zostali zmuszeni do odwrotu; stracili 120 tys żołnierzy ( zabitych lub rannych). Do 23 sierpnia armia radziecka odzyskała pobliskie miasta: Orzeł, Biełgorod i Charków. Bitwa pod Kurskiem spowodowała przejście Wehrmachtu do defensywy. Pearl Harbor Baza marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych na Hawajach, nad zatoką w południowej części wyspy Oahu, w niedzielę 7 grudnia 1941 r. zaatakowana bez ostrzeżenia przez japońskie lotnictwo. Niespodziewany nalot 180 nadlatujących z lotniskowców japońskich samolotów na Flotę Pacyfiku wciągnął Stany Zjednoczone do II wojny światowej. W czasie niespełna 2 godz. japońskie torpedy i bomby zniszczyły 188 amerykańskich samolotów i zatopiły lub zniszczyły 18 okrętów wojennych. Zostało zabitych ok. 2400 Amerykanów i rannych ponad 1100. Bomby nie trafiły jednak w ważne składy paliwa; nie osiągnęły również ważnych lotniskowców ( które przebywały w czasie ataku na morzu). Następnego dnia po nalocie USA i Anglia wypowiedziały wojnę Japonii, której sojusznicy – Niemcy i Włochy – wypowiedziały wojnę Ameryce. Dunkierka Miejscowość w północnej Francji blisko granicy z Belgią, w której między 26 maja a 4 czerwca 1940 r. przeprowadzono ewakuację wojsk brytyjskich i francuskich. Pod naporem Niemców wojska alianckie wycofały się na plaże Dunkierki, skąd prawie wszystkich zabrały okręty wojenne i liczne prywatne łodzie. Uratowano w ten sposób ok. 330 tys. ludzi, pozostawiając jednak na plażach cały sprzęt wojskowy. Udało się to przeprowadzić dzięki samemu Hitlerowi, który jednym rozkazem wstrzymał swych żołnierzy na tym kierunku. W Anglii widok ocalonych spowodował gwałtowny wzrost morale obywateli i decyzję o kontynuacji wojny z Osią w Europie. Dział ten poświęcony jest bataliom rozgrywającym się na wszystkich frontach II wojny światowej. Wydarzenia zostały poukładane chronologicznie, przy czym bitwy obejmujące więcej niż jeden rok posegregowane zostały według daty rozpoczęcia pierwszych walk. Na uwagę zasługuje nomenklatura, bowiem w przypadku niektórych starć w historiografii występuje podwójne nazewnictwo. Stosowane w tym dziale nazwy są najczęściej występującymi terminami. Większą liczbę nazw geograficznych związanych z miejscami starć w okresie II wojny światowej znajdą Państwo w dziale Indeks nazw geograficznych. Zachęcamy także do skorzystania z wyszukiwarki. 1939 Obrona Westerplatte Obrona Poczty Polskiej w Gdańsku Bitwa pszczyńska – blitzkrieg w czasie Wojny Obronnej Obrona Helu Walki polsko-słowackie w czasie kampanii wrześniowej Krwawa Niedziela w Bydgoszczy Bitwa nad rzeką Bzurą Obrona Warszawy Obrona odcinka „Wizna” Węgierska Górka Walki z Armią Czerwoną Tomaszów Lubelski Bitwa pod Kockiem Funkcjonowanie Oddziału Majora „Hubala” Ogół działań na Atlantyku w latach 1939-45 „Wojna Siedząca” na froncie zachodnim w latach 1939-40 Bitwa u ujścia La Platy 1940 Incydent z „Altmarkiem” Bitwa o Narwik Bitwa pod Jan Mayen Zajęcie Islandii przez aliantów Zdobycie Eben Emael przez niemieckich spadochroniarzy Walki o przełamanie Linii Maginota Kontrofensywa pod Arras Ewakuacja Dunkierki Bitwa pod Montbard Bitwa na Morzu Śródziemnym Incydent w Mers-el-Kebir Bitwa u Wybrzeży Kalabrii Bitwa o Anglię Bitwa u Przylądka Spatha Operacja „Menace” Bitwa u Przylądka Passero Bombardowanie Coventry Bombardowanie Tarentu Bitwa u Przylądka Spartivento Bombardowanie Londynu – Drugi Wielki Pożar Londynu 1941 Pierwszy upadek Tobruku Pierwszy rajd na Lofoty, operacja „Claymore” Bitwa u Przylądka Matapan Walki na Krecie Zatopienie „Bismarcka” Oblężenie Tobruku Rajd na Spitzbergen, operacja „Gauntlet” Oblężenie Moskwy Nalot na Pearl Harbor Bitwa pod Kuantanem Bitwa o Filipiny Drugi rajd na Lofoty, operacja „Anklet” Atak na Vågsøy, operacja „Archery” 1942 Rajd na Saint Nazaire, operacja „Chariot” Rajd Doolittle’a – nalot odwetowy na Tokio Bitwa na Morzu Koralowym Bitwa o wyspę Midway Bitwa o Aleuty Drugi upadek Tobruku Pierwsza bitwa pod El Alamein Bitwa pod Alam Halfa Bitwa o Stalingrad Desant pod Dieppe Druga bitwa pod El Alamein Lądowanie w Afryce Północnej, operacja „Torch” Bitwa w rejonie wyspy Savo Bitwa u wschodnich Wysp Salomona Bitwa u przylądka Esperance Bitwy o Guadalcanal Bitwa u przylądka Tassafaronga Bitwa na Morzu Barentsa 1943 Bitwa na Morzu Bismarcka Bitwa koło wybrzeży Wysp Komandorskich Lądowanie na Sycylii Powstanie w Getcie Warszawskim Walki na Łuku Kurskim Nalot na Peenemünde Bitwa w Zatoce Cesarzowej Augusty Bitwa o Lenino 1944 Desant pod Anzio Koniec oblężenia Leningradu Bitwa o Monte Cassino Desant aliantów w Normandii Wyzwolenie Wilna Bitwa w Lasach Janowskich Powstanie Warszawskie Bitwa pod Falaise Bitwa o Arnhem Wyzwolenie Bredy Bitwa w Zatoce Leyte Zatopienie „Tirpitza” Niemiecka ofensywa w Ardenach Działania komandosów Skorzenego w Ardenach 1945 Bitwa o Iwo-Jimę Nalot na Drezno Bitwa o Bolonię Bitwa o Berlin Bitwa pod Budziszynem Walki o Okinawę Zatopienie pancernika „Yamato” Mandżuria – ostatnia ofensywa II wojny światowej Niestabilność wywołana w Europie pierwszą wojną światową (1914-18) przygotowała grunt pod kolejny konflikt międzynarodowy - II wojnę światową - który wybuchł dwie dekady później i okazał się jeszcze bardziej niszczycielski. Dochodząc do władzy w niestabilnych gospodarczo i politycznie Niemczech, Adolf Hitler, przywódca partii nazistowskiej, uzbroił naród i podpisał strategiczne traktaty z Włochami i Japonią, aby wspierać swoje ambicje dominacji nad światem. Inwazja Hitlera na Polskę we wrześniu 1939 r. Zmusiła Wielką Brytanię i Francję do wypowiedzenia wojny Niemcom, co oznaczało początek II wojny światowej. W ciągu następnych sześciu lat konflikt pochłonie więcej istnień ludzkich i zniszczy więcej ziemi i majątku na całym świecie niż jakakolwiek poprzednia wojna. Wśród szacowanych 45-60 milionów zabitych ludzi było 6 milionów Żydów zamordowanych w nazistowskich obozach koncentracyjnych w ramach diabelskiego „ostatecznego rozwiązania” Hitlera, znanego obecnie jako Wielkiej Wojny (jak Pierwsza Wojna Swiatowa była znana w tamtym czasie) znacznie zdestabilizowała Europę, a II wojna światowa pod wieloma względami wyrosła z kwestii nierozwiązanych przez wcześniejszy konflikt. W szczególności niestabilność polityczna i gospodarcza w Niemczech oraz utrzymująca się niechęć do surowych warunków nałożonych przez traktat wersalski przyczyniły się do dojścia do władzy Adolfa Hitlera i Narodowo-Socjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej, w skrócie NSDAP w języku niemieckim i Partii Nazistowskiej w języku angielskim. ..Czy wiedziałeś? Już w 1923 roku w swoich wspomnieniach i traktacie propagandowym „Mein Kampf” (Moja walka) Adolf Hitler przewidział ogólnoeuropejską wojnę, która doprowadzi do „eksterminacji rasy żydowskiej w Niemczech”.Po zostając Kanclerzem Niemiec w 1933 r. Hitler szybko skonsolidował władzę, w 1934 r. namaścił się Führer (najwyższy przywódca). Z obsesją na punkcie wyższości „czystej” rasy niemieckiej, którą nazwał „aryjską”, Hitler uważał, że jedyną drogą do zdobycia jest wojna. niezbędna „Lebensraum”, czyli przestrzeń życiowa, aby niemiecka rasa mogła się rozwijać. W połowie lat trzydziestych potajemnie rozpoczął zbrojenie Niemiec, co stanowi naruszenie traktatu wersalskiego. Po podpisaniu sojuszy z Włochami i Japonią przeciwko Związkowi Radzieckiemu, Hitler wysłał wojska do okupacji Austrii w 1938 roku, a rok później zaanektował Czechosłowację. Otwarta agresja Hitlera wyszła spod kontroli, ponieważ Stany Zjednoczone i Związek Radziecki były wówczas skoncentrowane na polityce wewnętrznej, a ani Francja, ani Wielka Brytania (dwa pozostałe narody najbardziej zniszczone przez Wielką Wojnę) nie były chętne do koniec sierpnia 1939 r. Hitler i radziecki przywódca Józef Stalin podpisali umowę Niemiecko-radziecki pakt o nieagresji , co wywołało gorączkę zmartwień w Londynie i Paryżu. Hitler od dawna planował inwazję na Polskę, naród, któremu Wielka Brytania i Francja zagwarantowały militarne wsparcie, gdyby zostały zaatakowane przez Niemcy. Pakt ze Stalinem oznaczał, że Hitler nie stanie w obliczu wojny na dwóch frontach po najeździe na Polskę i będzie miał sowiecką pomoc w podboju i podziałach samego narodu. 1 września 1939 r. Hitler najechał Polskę od zachodu dwa dni później, Francja i Wielka Brytania wypowiedziały wojnę Niemcom, rozpoczynając II wojnę września wojska radzieckie zaatakowały Polskę od wschodu. Pod atakiem z obu stron Polska szybko upadła, a na początku 1940 roku Niemcy i Związek Radziecki podzieliły kontrolę nad krajem, zgodnie z tajnym protokołem dołączonym do paktu o nieagresji. Siły Stalina następnie ruszyły do ​​okupacji krajów bałtyckich (Estonii, Łotwy i Litwy) i pokonały oporną Finlandię w wojnie rosyjsko-fińskiej. Przez sześć miesięcy po inwazji na Polskę brak działań ze strony Niemiec i aliantów na zachodzie doprowadził do mówienia w mediach o „fałszywej wojnie”. Jednak na morzu brytyjska i niemiecka marynarka wojenna stoczyła zaciekłą bitwę, a śmiercionośne niemieckie okręty podwodne uderzyły w statki handlowe zmierzające do Wielkiej Brytanii, zatapiając ponad 100 statków w pierwszych czterech miesiącach II wojny kwietnia 1940 roku Niemcy jednocześnie najechały Norwegię i okupowały Danię, po czym wojna zaczęła się na dobre. 10 maja siły niemieckie przetoczyły się przez Belgię i Holandię w tak zwanej „blitzkrieg”, czyli wojnie z błyskawicami. Trzy dni później wojska Hitlera przekroczyły Mouzę i uderzyły francuskie siły pod Sedan, położonym na północnym krańcu Linii Maginota, rozbudowanego łańcucha fortyfikacji zbudowanych po I wojnie światowej i uważanych za nieprzeniknioną barierę obronną. W rzeczywistości Niemcy przedarli się przez linię ze swoimi czołgami i samolotami i ruszyli do tyłu, czyniąc ją bezużyteczną. Brytyjskie Siły Ekspedycyjne (BEF) zostały ewakuowane drogą morską z Dunkierka pod koniec maja, gdy na południu siły francuskie stawiały skazany na niepowodzenie opór. Francja jest na skraju upadku, faszystowski dyktator Włoch Benito Mussolini utworzyli sojusz z Hitlerem, Paktem Stalowym, a Włochy wypowiedziały wojnę Francji i Wielkiej Brytanii 10 czerwca siły niemieckie wkroczyły do ​​Paryża, a dwa dni później nowy rząd utworzony przez marszałka Philippe'a Petaina (bohatera Francji podczas I wojny światowej) zażądał zawieszenia broni. Francja została następnie podzielona na dwie strefy, jedną pod niemiecką okupacją wojskową, a drugą pod rządami Petaina, zainstalowaną w Vichy France. Hitler zwrócił się teraz ku Wielkiej Brytanii, która miała tę przewagę defensywną, że została oddzielona od kontynentu kanałem La utorować drogę dla desantowej inwazji (nazwanej Operacją Sea Lion), niemieckie samoloty bombardowały Wielką Brytanię od września 1940 roku do maja 1941 roku, znanego jako Blitz , w tym nocne naloty na Londyn i inne ośrodki przemysłowe, które spowodowały ciężkie straty i zniszczenia wśród ludności cywilnej. Królewskie Siły Powietrzne (RAF) ostatecznie pokonały Luftwaffe (niemieckie siły powietrzne) w bitwie o Anglię, a Hitler odłożył swoje plany inwazji. Gdy brytyjskie zasoby obronne zostały doprowadzone do granic możliwości, premier Winston Churchill zaczął otrzymywać kluczową pomoc od Stanów Zjednoczonych na mocy ustawy Lend-Lease Act, uchwalonej przez Kongres na początku 1941 początku 1941 roku Węgry, Rumunia i Bułgaria dołączyły do ​​Osi, a wojska niemieckie w kwietniu zajęły Jugosławię i Grecję. Podbój Bałkanów przez Hitlera był prekursorem jego prawdziwego celu: inwazji na Związek Radziecki, którego rozległe terytorium dałoby niemieckiej rasie panów „Lebensraum”, którego potrzebowała. Drugą połową strategii Hitlera była eksterminacja Żydów z całej okupowanej przez Niemców Europy. Plany „ostatecznego rozwiązania” zostały wprowadzone mniej więcej w okresie ofensywy radzieckiej, aw ciągu najbliższych trzech lat w obozach zagłady utworzonych na terenie okupowanej Polski zginęło ponad 4 miliony czerwca 1941 r. Hitler zarządził inwazję na Związek Radziecki o kryptonimie Operacja Barbarossa . Chociaż radzieckie czołgi i samoloty znacznie przewyższały liczebnie Niemców, rosyjska technologia lotnicza była w dużej mierze przestarzała, a wpływ niespodziewanej inwazji pomógł Niemcom dostać się na odległość 200 mil od Moskwy do połowy lipca. Kłótnie między Hitlerem i jego dowódcami opóźniły następny niemiecki natarcie do października, kiedy został on zatrzymany przez sowiecką kontrofensywę i nadejściem ostrej Wielką Brytanią naprzeciw Niemiec w Europie, Stany Zjednoczone były jedynym krajem zdolnym do walki z japońską agresją, która pod koniec 1941 r. Obejmowała rozszerzenie trwającej wojny z Chinami i zajęcie europejskich kolonialnych posiadłości na Dalekim Wschodzie. 7 grudnia 1941 roku 360 japońskich samolotów zaatakowało główną bazę marynarki wojennej USA w Pearl Harbor w Hawaje , całkowicie zaskakując Amerykanów i pozbawiając życia ponad 2300 żołnierzy. Atak na Pearl Harbor ujednolicił amerykańską opinię publiczną na rzecz przystąpienia do II wojny światowej, a 8 grudnia Kongres wypowiedział wojnę Japonii tylko jednym głosem sprzeciwu. Niemcy i inne mocarstwa Osi natychmiast wypowiedziały wojnę Stanom długiej serii japońskich zwycięstw, amerykańska Flota Pacyfiku zdobyła tytuł Bitwa o Midway w czerwcu 1942 r., który okazał się punktem zwrotnym w wojnie. Na Guadalcanal, jednej z południowych Wysp Salomona, alianci również odnieśli sukces przeciwko siłom japońskim w serii bitew od sierpnia 1942 r. Do lutego 1943 r., Pomagając odwrócić bieg wydarzeń na Pacyfiku. W połowie 1943 r. Alianckie siły morskie rozpoczęły agresywny kontratak na Japonię, obejmujący serię desantowych ataków na kluczowe wyspy na Pacyfiku okupowane przez Japonię. Ta strategia „przeskakiwania po wyspach” okazała się skuteczna, a siły alianckie zbliżyły się do ostatecznego celu inwazji na kontynentalną Afryce Północnej siły brytyjskie i amerykańskie pokonały Włochów i Niemców do 1943 r. Nastąpiła inwazja aliantów na Sycylię i Włochy, a rząd Mussoliniego upadł w lipcu 1943 r., Chociaż walki aliantów z Niemcami we Włoszech trwały do ​​1945 froncie wschodnim sowiecka kontrofensywa rozpoczęta w listopadzie 1942 r. Zakończyła krwawą wojnę Bitwa pod Stalingradem , który był świadkiem najbardziej zaciekłych walk II wojny światowej. Zbliżająca się zima wraz z malejącym zapasem żywności i lekarstw oznaczała koniec tamtejszych wojsk niemieckich, z których ostatni poddali się 31 stycznia 1943 czerwca 1944 r. - obchodzony jako 'Dzień D' - alianci rozpoczęli masową inwazję na Europę, wyrzucając 156 000 żołnierzy brytyjskich, kanadyjskich i amerykańskich na plaże Normandii we Francji. W odpowiedzi Hitler przelał całą pozostałą siłę swojej armii do Europy Zachodniej, zapewniając Niemcom klęskę na wschodzie. Wkrótce wojska radzieckie wkroczyły do ​​Polski, Czechosłowacji, Węgier i Rumunii, podczas gdy Hitler zebrał swoje siły, by wyprzeć Amerykanów i Brytyjczyków z Niemiec w Bitwa o Ardeny (Grudzień 1944-styczeń 1945), ostatnia duża niemiecka ofensywa bombardowanie lotnicze w lutym 1945 r. Poprzedziło aliancką inwazję lądową na Niemcy, a do czasu formalnej kapitulacji Niemiec 8 maja wojska radzieckie zajęły znaczną część kraju. Hitler już nie żył, mając zmarł przez samobójstwo 30 kwietnia w swoim berlińskim Konferencja poczdamska lipiec-sierpień 1945 r., prezydent USA Harry S. Truman (który objął urząd po śmierci Roosevelta w kwietniu) Churchill i Stalin dyskutowali o toczącej się wojnie z Japonią, a także o rozwiązaniu pokojowym z Niemcami. Powojenne Niemcy zostałyby podzielone na cztery strefy okupacyjne, które miały być kontrolowane przez Związek Radziecki, Wielką Brytanię, Stany Zjednoczone i Francję. W sprawie, która dzieli przyszłość Europy Wschodniej, Churchill i Truman zgodzili się ze Stalinem, ponieważ potrzebowali radzieckiej współpracy w wojnie z straty poniesione w kampaniach o godz Oni Jima (Luty 1945) i Okinawa (Kwiecień-czerwiec 1945 r.), A obawy przed jeszcze bardziej kosztowną inwazją lądową na Japonię skłoniły Trumana do wydania zezwolenia na użycie nowej i niszczycielskiej broni. Opracowany podczas ściśle tajnej operacji o kryptonimie Projekt Manhattan bomba atomowa został wypuszczony na japońskie miasta Hiroszima i Nagasaki na początku sierpnia. 15 sierpnia japoński rząd wydał oświadczenie, w którym zadeklarował, że zaakceptuje warunki Deklaracji Poczdamskiej, a 2 września generał USA Douglas MacArthur przyjął formalną kapitulację Japonii na pokładzie USS Missouri w Zatoce i załoga z 761. batalionu czołgów przed pomnikiem księcia Alberta w Coburgu w Niemczech, 1945 wojna światowa ujawniła rażący paradoks w siłach zbrojnych Stanów Zjednoczonych. Chociaż ponad milion Afroamerykanów służyło w wojnie, aby pokonać nazizm i faszyzm, zrobili to w oddzielnych jednostkach. Ta sama dyskryminacja Jim Crow Polityka, która szerzyła się w społeczeństwie amerykańskim, została wzmocniona przez wojsko USA. Czarni żołnierze rzadko brali udział w walkach i byli w dużej mierze zdegradowani do jednostek roboczych i zaopatrzeniowych dowodzonych przez białych kilka jednostek afroamerykańskich, które okazały się niezbędne do wygrania II wojny światowej z Lotnicy Tuskegee bycie jednym z najbardziej znanych. Ale Red Ball Express, konwój ciężarówek składający się głównie z czarnych kierowców, był odpowiedzialny za dostarczanie niezbędnych towarów Generał George S. Patton Wojska na froncie we Francji. Całkowicie czarny 761. batalion czołgów walczył w bitwie o Ardeny, a 92 Dywizja Piechoty walczyła w zaciętych bitwach naziemnych we Włoszech. Jednak pomimo ich roli w pokonaniu faszyzmu, walka o równość żołnierzy afroamerykańskich trwała po zakończeniu II wojny światowej. Pozostali w oddzielnych jednostkach i niższych rangą pozycjach, dobrze w wojna koreańska , kilka lat po tym, jak prezydent Truman podpisał dekret desegregacji sił zbrojnych USA w 1948 roku. CZYTAJ WIĘCEJ: Czarni Amerykanie, którzy służyli podczas II wojny światowej w obliczu dyskryminacji za granicą iw domu II wojna światowa okazała się najbardziej śmiercionośnym konfliktem międzynarodowym w historii, zabierając życie od 60 do 80 milionów ludzi, w tym 6 milionów Żydów, którzy zginęli z rąk nazistów podczas Holokaust . Cywile zginęli w czasie wojny według szacunków od 50 do 55 milionów, a wojsko od 21 do 25 milionów zginęło w czasie wojny. Miliony innych zostało rannych, a jeszcze więcej straciło domy i wojny obejmowałoby rozprzestrzenianie się komunizmu ze Związku Radzieckiego do Europy Wschodniej, a także jego ostateczny triumf w Chinach oraz globalne przeniesienie władzy z Europy do dwóch rywalizujących supermocarstw - Stanów Zjednoczonych i Związku Radzieckiego - co oznaczałoby wkrótce zmierzą się ze sobą w zimnej Harbor była miejscem niszczycielskiego niespodziewanego ataku sił japońskich, który zmusił Stany Zjednoczone do przystąpienia do II wojny światowej. Japońskie myśliwce zniszczyły prawie 20 amerykańskich okrętów wojennych, w tym osiem pancerników i ponad 300 samolotów. W ataku zginęło ponad 2400 Amerykanów (w tym cywile), a kolejnych 1000 Amerykanów zostało rannych. Kobiety wkroczyły, aby obsadzić puste stanowiska cywilne i wojskowe, które kiedyś były postrzegane tylko jako prace dla mężczyzn. Zastąpili mężczyzn na liniach montażowych, fabrykach i zakładach obronnych, co doprowadziło do kultowych obrazów, takich jak Rosie the Riveter który inspirował siłę, patriotyzm i wyzwolenie kobiet. To zdjęcie zostało zrobione przez fotoreportera Margaret Bourke-White , jeden z pierwszych czterech fotografów zatrudnionych w Life Magazine. To zdjęcie, zrobione w 1942 roku przez fotografa Life Magazine Gabriela Benzura, przedstawia kadetów szkolących się do Korpusu Powietrznego Armii Stanów Zjednoczonych, który później stał się sławnym Lotnicy Tuskegee . Lotnicy z Tuskegee byli pierwszymi czarnymi lotnikami wojskowymi i pomogli zachęcić do ostatecznej integracji sił zbrojnych USA. W kwietniu 1943 r. Mieszkańcy gm Getto warszawskie zorganizowało bunt aby zapobiec deportacjom do obozów zagłady. Jednak ostatecznie wojska hitlerowskie zniszczyły wiele bunkrów, w których ukrywali się mieszkańcy, zabijając blisko 7 tys. Osób. 50 000 jeńców getta, którzy przeżyli, jak ta grupa na zdjęciu, zostało wysłanych do obozów pracy i zagłady. To zdjęcie z 1944 roku przedstawia stos kości pozostałych w hitlerowskim obozie koncentracyjnym na Majdanku, drugim po Auschwitz pod względem wielkości obozu zagłady w Polsce. To zdjęcie zatytułowane „Taksówki do piekła i z powrotem w szczęki śmierci” zostało wykonane 6 czerwca 1944 r. Podczas operacji Overlord przez Robert F. Sargent , Główny podoficer Straży Przybrzeżnej Stanów Zjednoczonych i „towarzysz fotografa”. 27 stycznia 1945 r. Wkroczyły wojska radzieckie Auschwitz i odnalazł około 7,6000 żydowskich więźniów, którzy zostali w tyle. Tutaj lekarz z 322. Dywizji Strzelców Armii Czerwonej pomaga wyprowadzić ocalałych z Auschwitz. Stoją przy wejściu, gdzie ikoniczny napis „Arbeit Mecht Frei” („Praca przynosi wolność”). Armia radziecka odkryła także stosy zwłok i setki tysięcy rzeczy osobistych. To nagrodzone Pulitzerem zdjęcie stało się synonimem zwycięstwa Ameryki. Zrobione podczas Bitwa o Iwo Jimę przez Associated Press fotograf Joe Rosenthal, jest to jedno z najczęściej reprodukowanych i kopiowanych fotografii w historii. Obraz bitwy o Iwo Jimę był w tamtych czasach tak potężny, że nawet naśladowcy wystawiali podobne obrazy. To zdjęcie zostało zrobione 30 kwietnia 1945 roku podczas bitwy o Berlin. Żołnierze radzieccy w zwycięstwie wzięli flagę i podnieśli ją na dachy zbombardowanego Reichstagu. 6 sierpnia 1945 r Enola Gay zrzucił pierwszą na świecie bombę atomową nad miastem Hiroszima . Bomba eksplodowała 2000 stóp nad Hiroszimą z uderzeniem równym 12-15 000 ton trotylu. To zdjęcie uchwyciło chmurę w kształcie grzyba. Około 80 000 osób zmarło natychmiast, a dziesiątki tysięcy zmarło później z powodu narażenia na promieniowanie. W końcu bomba zmiotła 90 procent miasta. Marynarz George Mendonsa po raz pierwszy widziałem asystentkę dentystyczną Gretę Zimmer Friedman podczas uroczystości na V-J Day. Chwycił ją i pocałował. To zdjęcie stało się jednym z najbardziej znanych w historii, a jednocześnie wzbudził kontrowersje. Wiele kobiet przez lata twierdziło, że jest pielęgniarką, a niektóre mówią, że przedstawia to moment bez zgody, a nawet molestowanie seksualne. Gdy Stany Zjednoczone wysyłały wojska na linię frontu, werbowano artystów, którzy mieli zachęcić mieszkańców kraju do wykonania ich części. Pokazano: Plakat rekrutacyjny „Broń swojego kraju: zaciągnij się teraz do armii Stanów Zjednoczonych”. Obywatele byli zachęcani do kupowania obligacji wojennych i podejmowania pracy w fabrykach w celu zaspokojenia potrzeb produkcyjnych wojska. Prywatne „USO” (United Service Organisation) powstało w 1941 r. W czasie wojny grupa zapewniała żołnierzom możliwość wypoczynku w czasie ich urlopu. Aby zachować zasoby na potrzeby działań wojennych, plakaty nawoływały do ​​wspólnych przejazdów w celu oszczędzania gazu, ostrzegały przed marnowaniem żywności i zachęcały ludzi do zbierania złomu w celu przetworzenia go na materiały wojskowe. Rosie the Riveter stała się kultową gwiazdą kampanii mającej na celu rekrutację robotnic do przemysłu obronnego w czasie wojny. Podczas wojny amerykańskie kobiety weszły na rynek pracy w bezprecedensowych ilościach, ponieważ rekrutacja mężczyzn pozostawiła dziury w przemysłowej sile roboczej. War Manpower Commission była agencją utworzoną przez FDR w kwietniu 1942 r. W celu nadzorowania krajowych potrzeb siły roboczej w czasie wojny. Ten plakat zachęcał kobiety do podjęcia pracy. W czasie II wojny światowej Czerwony Krzyż zwerbował do sił zbrojnych ponad 104 000 pielęgniarek. Kobieca rezerwa piechoty morskiej została utworzona na początku 1943 r. W celu rekrutacji kobiet do wysoko opodatkowanej służby wojskowej na „wszystkich możliwych [nie bojowych] pozycjach”. Podczas wojny braki siły roboczej i transportu utrudniały zbieranie i transport owoców i warzyw na targi. Dlatego rząd zachęcał obywateli do sadzenia „Ogrodów Zwycięstwa”, aby uprawiać własne produkty. Prawie 20 milionów Amerykanów okopało się. Zachęcano również rodziny do puszkowania własnych warzyw. W 1943 roku rodziny kupiły 315 tys. Szybkowarów (używanych w procesie konserwowania), w porównaniu z 66 tys. W 1942 roku. Rząd stanowczo zachęcał do wspólnych przejazdów, aby oszczędzać paliwo na potrzeby działań wojennych. Samodzielne prowadzenie pojazdu do pracy stało się niepatriotyczne, a nawet zdradzieckie. Rząd USA spopularyzował to zdanie, aby ostrzec żołnierzy i innych obywateli, aby unikali nieostrożnych rozmów, które mogłyby zniweczyć wysiłek wojenny. Nieustannie obawiano się, że ludzie mogą ujawniać fakty, które mogą dostać się w ręce wroga. Upomniano mężczyzn, aby zachowywali ostrożność w stosunku do kobiet, które mogą być szpiegami. Ten brytyjski plakat propagandowy przedstawia nazistowskiego przywódcę Adolfa Hitlera przedstawionego jako potwora. Rażąco rasistowskie plakaty propagandowe „Tokio Kid Say” zostały wywieszone w fabrykach Douglas Aircraft Co., aby zachęcić do ograniczenia ilości odpadów. 7 grudnia 1941 roku japońskie wojsko przypuściło niespodziewany atak na bazę marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych w Pearl Harbor. Atak zabił 2403 członków służby i zranił 1178 więcej, i zatopił lub zniszczył sześć amerykańskich statków . Zniszczyli też 169 samolotów US Navy i Army Air Corps . Japońskie bombowce torpedowe leciał zaledwie 50 stóp nad wodą gdy strzelali do amerykańskich statków w porcie, podczas gdy inne samoloty ostrzeliwali pokłady kulami i zrzucali bomby . Marynarz stoi wśród wraków samolotów na Ford Island Naval Air Station i obserwuje eksplozję USS Shaw . Dym unosi się z płonących budynków na Ford Island w Pearl Harbor. Żeglarz ucieka, by się ukryć, mijając płonące wraki trafione przez bombowce nurkujące, które już zestrzeliły Pearl Harbor i Hickam Field w bazie marynarki wojennej Kaneohe Bay. Dym lecący z tonącego pancernika USS California (w środku) wywrócona większość plików USS Oklahoma (po prawej). Plik USS Arizona wybucha po japońskim ataku. Pancernik uderzony przez Japończyków w stertę śmieci USS Arizona leży w błocie w Pearl Harbor na Hawajach. Trzy z przerażających dział, po lewej, wystają z prawie całkowicie zanurzonej wieży. Wieża kontrolna pochyla się pod niebezpiecznym kątem. Korkowy ratownik w białym płóciennym pokrowcu z pancernika USS Arizona . Siły japońskie trenował przez około rok przygotować się do ataku. Japońskie siły atakujące - w tym sześć lotniskowców i 420 samolotów - wypłynął z Zatoki Hitokappu w Wyspy Kurylskie , podczas podróży o długości 3500 mil do miejsca postoju, 230 mil od hawajskiej wyspy Oahu. To zdjęcie z 7 grudnia przedstawia widok z lotu ptaka pancerników amerykańskiej Floty Pacyfiku, które zostały strawione przez płomienie w Pearl Harbor po tym, jak 360 japońskich samolotów bojowych wykonało potężny atak z zaskoczenia. Uszkodzony bombowiec B-17C Flying Fortress siedzi na płycie lotniska w pobliżu hangaru numer 5 na Hickam robisz w dzień pamięci W zalanym suchym doku niszczyciel Cassin , leży częściowo zanurzony i oparty o inny niszczyciel Downes . Pancernik, Pensylwania , pokazany z tyłu, pozostał względnie nieuszkodzony. Dwóch żołnierzy siedzi na wraku bombowca, otoczonym brudem i workami z piaskiem, na Hickam Field po japońskim ataku. Wrak japońskiego samolotu torpedowego zestrzelonego podczas ataku 7 grudnia, wydobywany z dna Pearl Harbor 7 stycznia 1942 roku. Personel wojskowy oddaje hołd przy zbiorowej mogile 15 oficerów i innych zabitych w ataku bombowym na Pearl Harbor 7 grudnia 1941 r. Na trumnach zawieszona jest flaga USA. Maj 1942: Żołnierze z Marynarki Wojennej w Kaneohe na Hawajach kładą lei na grobach swoich towarzyszy zabitych w ataku na Pearl Harbor 7 grudnia 1941 roku. Groby wykopano wzdłuż wybrzeża Oceanu Spokojnego. W tle widoczny jest krater Ulupa & aposU w bazie piechoty morskiej Kaneohe. Kobieta obsługująca wiertarkę ręczną podczas pracy na bombowcu nurkującym „Vengeance” w Nashville w stanie Tennessee. Kobieta pracuje przy silniku samolotu w fabryce North American Aviation, Inc. w Inglewood w Kalifornii. Pracownica dociska osłonę jednego z silników bombowca B-25 montowanego w dziale silników fabryki w Inglewood. Grupa kobiet bez wcześniejszego doświadczenia w branży regeneruje zużyte świece zapłonowe w przerobionej fabryce Buicka w celu produkcji silników lotniczych w Melrose Park w stanie Illinois w 1942 roku. Pokazane są dwie pracownice zakrywające i kontrolujące przewody, które trafiają do produkcji bombowca nurkującego „Vengeance” (A-31) wyprodukowanego w oddziale Vultee & aposs Nashville w stanie Tennessee. `` Vengeance '' został pierwotnie zaprojektowany dla Francuzów, a później przyjęty przez Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych. Miał załogę dwuosobową i był wyposażony w sześć karabinów maszynowych różnych kalibrów. Nitownica siedząca na ogromnej maszynie podczas II wojny światowej, doskonale ilustrująca typ Rosie the Riveter, w Lockheed Aircraft Corp. Kobiety pracujące w Douglas Aircraft Company instalują osprzęt i zespoły w tylnej części kadłuba bombowca B-17F, lepiej znanego jako „Latająca Forteca”. Ciężki bombowiec wysokogórski został zbudowany tak, aby pomieścić załogę składającą się z siedmiu do dziewięciu ludzi i miał uzbrojenie wystarczające do obrony podczas misji dziennych. Kobiety przy transporcie ładunków C-47 Douglas w Douglas Aircraft Company w Long Beach w Kalifornii Grupa spawaczy czarnoskórych kobiet klęka w kombinezonach i trzyma narzędzia, przygotowując się do pracy przy SS 'George Washington Carver', Richmond, Kalifornia, wydarzenie było iskrą, która wywołała I wojnę światową? Marcella Hart, matka trójki dzieci, pracuje jako wycieraczka w parowozowni Chicago & amp Northwestern Railroad w Clinton w stanie Iowa. Nosi kultową czerwoną bandanę w stylu „Rosie the Riveter”. Kobieta przygotowuje się do pracy w wojsku lub przemyśle na zajęciach z kamuflażu na Uniwersytecie Nowojorskim. Model ten został zakamuflowany i sfotografowany, a ona koryguje przeoczenia wykryte w kamuflażu fabryki obrony modeli. Irma Lee McElroy, wcześniej pracownik biurowy, podczas wojny objęła stanowisko w Bazie Lotnictwa Marynarki Wojennej w Corpus Christi w Teksasie. Była pracownikiem służby cywilnej i tutaj widać ją malującą amerykańskie insygnia na skrzydłach samolotu. Mary Saverick zszywa uprzęże w Pioneer Parachute Company Mills w Manchesterze w stanie Connecticut. Eloise J. Ellis został mianowany przez służbę cywilną starszym przełożonym w Departamencie Montażu i Napraw w Bazie Lotnictwa Marynarki Wojennej w Corpus Christi w Teksasie. Mówi się, że poprawiła morale na swoim wydziale, zapewniając odpowiednie warunki życia pracownikom zatrudnionym poza stanem i pomagając im w rozwiązywaniu problemów osobistych. Dwie żony marynarki wojennej, Eva Herzberg i Elve Burnham, rozpoczęły prace wojenne po tym, jak ich mężowie dołączyli do służby. W Glenview w Illinois montują opaski do butelek do transfuzji krwi w Baxter Laboratories. 6 czerwca 1944 r. Ponad 156 000 żołnierzy amerykańskich, brytyjskich i kanadyjskich zaatakowało 50 mil zaciekle bronionych plaż Normandii w północnej Francji w operacji, która okazała się krytycznym punktem zwrotnym w II wojnie światowej. Przywódcy sojuszniczy Franklin D. Roosevelt i Winston Churchill wiedział od początku wojny, że masowa inwazja na kontynent europejski będzie miała kluczowe znaczenie dla zmniejszenia presji armii radzieckiej walczącej z nazistami na wschodzie. Od czasu rozpoczęcia operacji Overlord z Anglii wojsko amerykańskie musiało wysłać do miejsca postoju 7 milionów ton zaopatrzenia, w tym 450 000 ton amunicji. Tutaj amunicja jest pokazywana na rynku w Morten-in-Marsh w Anglii przed inwazją. Inwazja D-Day rozpoczęła się w godzinach przed świtem 6 czerwca tysiące spadochroniarzy lądowanie w głębi lądu na plażach Utah i Sword, próbując odciąć wyjścia i zniszczyć mosty, aby spowolnić nazistowskie posiłki. Piechota armii amerykańskiej zbliżała się do plaży Omaha w Normandii, we Francji 6 czerwca 1944 r. Pierwsze fale amerykańskich myśliwców zostały masowo ścięte ostrzałem z niemieckich karabinów maszynowych, gdy przedzierali się przez usianą minami plażę. Na plaży Omaha siły amerykańskie przetrwały cały dzień, pchając naprzód do ufortyfikowanego falochronu, a następnie wspinając się po stromych urwiskach, aby przed zapadnięciem zmroku zlikwidować nazistowskie posterunki artyleryjskie. Na zdjęciu ranni żołnierze amerykańscy opierają się o kredowe klify po szturmie na plażę Omaha. Przewidując inwazję aliantów gdzieś wzdłuż francuskiego wybrzeża, siły niemieckie zakończyły budowę „Wału Atlantyckiego”, ciągu 2400 mil składających się z bunkrów, min oraz przeszkód na plaży i wodzie. Tutaj inżynierowie alianccy wysadzają w powietrze minę. Pokazane są masowe lądowania na plaży Omaha po zabezpieczeniu jej przez wojska amerykańskie. Balony zaporowe czuwają nad głowami niemieckich samolotów, podczas gdy dziesiątki statków rozładowują ludzi i materiały. D-Day był największą inwazją desantową w historii wojskowości. Niecały rok później 7 maja 1945 r Niemcy się poddadzą. Adolf Hitler i nazi reżim zakładał sieci obozów koncentracyjnych przed iw trakcie II wojna światowa zrealizować plan ludobójstwo . „Ostateczne rozwiązanie” Hitlera wezwało do wykorzenienia narodu żydowskiego i innych „niepożądanych”, w tym homoseksualistów, Romów i osób niepełnosprawnych. Przedstawione tutaj dzieci były przetrzymywane w Auschwitz obóz koncentracyjny w okupowanej przez hitlerowców Polsce. Wychudzonych ocalałych w Ebensee w Austrii można zobaczyć tutaj 7 maja 1945 roku, zaledwie kilka dni po ich wyzwoleniu. Obóz w Ebensee został otwarty przez w 1943 roku jako podobóz do obozu koncentracyjnego Mauthausen , także w okupowanej przez nazistów Austrii. SS wykorzystywał niewolniczą siłę roboczą w obozie do budowy tuneli do przechowywania broni wojskowej. W Stanach Zjednoczonych znaleziono ponad 16 000 więźniów 80-ta piechota 4 maja 1945 r. Ocaleni w Wobbelin obóz koncentracyjny w północnych Niemczech został odnaleziony przez dziewiątą armię Stanów Zjednoczonych w maju 1945 r. Tutaj jeden z mężczyzn wybucha płaczem, gdy dowiaduje się, że nie wyjeżdża z pierwszą grupą, która ma trafić do szpitala. Ocalali z obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie są następnie pokazywani w swoich barakach wyzwolenie przez aliantów w kwietniu 1945 r . Obóz znajdował się na zalesionym terenie w Ettersberg w Niemczech, na wschód od Weimaru. Elie Wiesel , zdobywca Nagrody Nobla autor Night , znajduje się na drugiej pryczy od dołu, siódmej od lewej. Przywieziono piętnastoletniego Ivana Dudnika Auschwitz z jego domu w regionie Oryol w Rosji przez nazistów. Podczas ratowania po wyzwolenie Auschwitz , podobno oszalał po tym, jak był świadkiem masowych okropności i tragedii w obozie. Wojska alianckie są pokazane w maju 1945 roku podczas odkrywania Całopalenie ofiary w wagonie kolejowym, który nie dotarł do miejsca docelowego. Uważano, że ten samochód był w drodze do obozu koncentracyjnego Wobbelin w pobliżu Ludwigslust w Niemczech, gdzie wielu więźniów zginęło po drodze. W wyniku tego zginęło łącznie 6 milionów istnień ludzkich Holokaust . Tutaj stos ludzkich kości i czaszek jest widoczny w 1944 r. W obozie koncentracyjnym na Majdanku na przedmieściach Lublina. Majdanek był drugim co do wielkości obozem zagłady w okupowanej przez nazistów Polsce Auschwitz . Ciało jest widoczne w piecu krematoryjnym w Obóz koncentracyjny Buchenwald niedaleko Weimaru w Niemczech w kwietniu 1945 roku. W obozie tym nie tylko więziono Żydów, ale także Świadków Jehowy, Cyganów, niemieckich dezerterów wojskowych, jeńców wojennych i recydywistów. Kilka z tysięcy obrączek usuniętych przez nazistów z ich ofiar, które zostały zatrzymane w celu odzyskania złota. Wojska amerykańskie znalazły pierścionki, zegarki, kamienie szlachetne, okulary i złote wypełnienia w jaskini przylegającej do obozu koncentracyjnego Buchenwald 5 maja 1945 r. Auschwitz z kwietnia 2015 r. Prawie 1,3 mln osób zostało deportowanych do obozu, a ponad 1,1 mln zginęło. Chociaż Auschwitz miał najwyższy wskaźnik śmiertelności, miał również najwyższy wskaźnik przeżycia ze wszystkich ośrodków zagłady. Poobijane walizki leżą na stosie w pokoju przy ul Auschwitz -Birkenau, który teraz służy jako plik pomnik i muzeum . Skrzynki, najczęściej opatrzone nazwiskiem każdego właściciela, odbierano więźniom po przybyciu do obozu. Protezy nóg i kule są częścią stałej ekspozycji w Auschwitz Muzeum. 14 lipca 1933 r. Nazistowski rząd wprowadził przepisy „Prawo o zapobieganiu potomstwu z chorobami dziedzicznymi” próbując osiągnąć czystszą rasę „panów”. Wymagało to sterylizacji ludzi z chorobami psychicznymi, deformacjami i różnymi innymi niepełnosprawnościami. Hitler podjął później bardziej ekstremalne środki i między 1940 a 1941 r. Zamordowano 70 000 niepełnosprawnych Austriaków i Niemców. Do końca wojny zamordowano około 275 000 niepełnosprawnych. Sterta obuwia jest również częścią Auschwitz Muzeum. Podpisał prezydent Franklin D. Roosevelt Zarządzenie 9066 w lutym 1942 r. wzywając do internowania Amerykanów pochodzenia japońskiego po atakach na Pearl zdjęciu rodzina Mochidów to jedne ze 117 000 osób, które miały zostać ewakuowane obozy internowania rozsiane po całym kraju do tego czerwca. Ten sklep spożywczy w Oakland w Kalifornii był własnością Amerykanina pochodzenia japońskiego i absolwenta Uniwersytetu Kalifornijskiego. Nazajutrz po atakach na Pearl Harbor wystawił swój znak „Jestem Amerykaninem”, aby udowodnić swój patriotyzm. Wkrótce potem rząd zamknął sklep i przeniósł właściciela do obozu internowania. Zakwaterowanie dla Amerykanów pochodzenia japońskiego w ośrodku recepcyjnym Santa Anita w hrabstwie Los Angeles w Kalifornii. Kwiecień 1942. Pierwsza grupa 82 Amerykanów pochodzenia japońskiego przybyła do obozu internowania Manzanar (lub „War Relocation Center”), niosąc swoje rzeczy w walizkach i torbach w Owens Valley w Kalifornii 21 marca 1942 r. Manzanar był jednym z pierwszych dziesięciu obozów internowania otwartych w Stany Zjednoczone, których populacja była najwyższa, zanim została zamknięta w listopadzie 1945 r., wynosiła ponad 10 000 osób. Dzieci ze szkoły publicznej Weill, z tak zwanego osiedla międzynarodowego, są pokazane na ceremonii złożenia flagi w kwietniu 1942 roku. Dzieci japońskiego pochodzenia zostały wkrótce przeniesione do ośrodków War Relocation Authority. Młoda japońsko-amerykańska dziewczyna stojąca ze swoją lalką, czekająca na podróż z rodzicami do Owens Valley, podczas przymusowej relokacji Amerykanów pochodzenia japońskiego na mocy rozkazu US Army w Los Angeles w kwietniu 1942 r. Ostatni mieszkańcy Redondo Beach pochodzenia japońskiego zostali przymusowo wywiezieni ciężarówką do obozów przesiedleńczych. Tłumy czekające na rejestrację w ośrodkach recepcyjnych w Santa Anita w Kalifornii, kwiecień 1942 skrzynek herbaty zostało wyrzuconych Amerykanie pochodzenia japońskiego byli internowani w zatłoczonych warunkach w Santa Anita. Risa i Yasubei Hirano pozują ze swoim synem George'em (po lewej), trzymając zdjęcie drugiego syna, amerykańskiego żołnierza Shigery Hirano. Hiranos przetrzymywano w obozie nad rzeką Kolorado, a ten obraz oddaje zarówno patriotyzm, jak i głęboki smutek, jaki odczuwali ci dumni Japończycy. Shigera służył w armii amerykańskiej w 442. Regimental Combat Team, podczas gdy jego rodzina była zamknięta. Amerykański żołnierz strzegący tłumu internowanych Amerykanów pochodzenia japońskiego w obozie dla internowanych w Manzanar w Kalifornii w 1944 roku. Japońsko-amerykańscy internowani w Gila River Relocation Center witają Pierwszą Damę Eleanor Roosevelt i Dillon S Myer, dyrektora War Relocation Authority, podczas wizyty kontrolnej w Rivers w Arizonie. Bomba atomowa o kryptonimie „Little Boy” została zrzucona nad Hiroszimę w Japonii 6 sierpnia 1945 r. Bomba, która zdetonowała z energią około 15 kiloton trotylu, była pierwszą bronią jądrową użytą w czasie wojny. Załoga bombowca Boeing B-29, Enola Gay , który wykonał lot nad Hiroszimą, aby zrzucić pierwszą bombę atomową. Klęczący od lewej do prawej Sierżant sztabowy George R. Caron Sierżant Joe Stiborik Sierżant sztabowy Wyatt E. Duzenbury Prywatny pierwszej klasy Richard H. Nelson Sierżant Robert H. Shurard. Od lewej do prawej stojący major Thomas W. Ferebee, major Bombardier grupy Theodore Van Kirk, nawigator pułkownik Paul W. Tibbetts, dowódca 509. Grupy i kapitan pilot Robert A. Lewis, dowódca samolotu. Widok bomby atomowej podnoszonej do zatoki Enola Gay na północnym polu bazy lotniczej Tinian na północnych Marianach, początek sierpnia 1945 r. Hiroszima w ruinie po zrzuceniu bomby atomowej 6 sierpnia 1945 r. Kółko wskazuje cel bomby. Bomba zabiła bezpośrednio około 80 000 osób. Pod koniec roku obrażenia i promieniowanie spowodowały, że całkowita liczba zgonów wyniosła od 90 000 do 166 000. Bomba plutonowa, nazywana „Grubasem”, jest pokazana w transporcie. Byłaby to druga bomba atomowa zrzucona przez siły amerykańskie podczas II wojny światowej. Korespondent aliancki stoi w gruzach 7 września 1945 r., Spoglądając na ruiny kina po ataku atomowym na Hiroszimę. Dzieci w Hiroszimie w Japonii noszą maski, aby zwalczyć zapach śmierci po tym, jak miasto zostało zniszczone dwa miesiące wcześniej. Ocalali hospitalizowani w Hiroszimie pokazują swoje ciała pokryte bliznowcami wywołanymi przez bombę atomową. II wojna światowa była bardziej destrukcyjna niż jakakolwiek wcześniejsza wojna. Szacuje się, że 45-60 milionów ludzi straciło życie, a miliony zostało rannych. Tutaj szeregowy Sam Macchia z Nowego Jorku wraca do domu, zraniony w obie nogi, do swojej podekscytowanej rodziny. Tłum gromadzi się na Times Square, aby świętować Zwycięstwo w Dniu Europy . Proboszcz macha do gazety wiadomością o bezwarunkowej kapitulacji Niemiec podekscytowanych uczniów rzymskokatolickiej szkoły parafialnej w Chicago. Kupiec Marine Bill Eckert Wildy podszywa się pod Hitlera, gdy biesiadnik żartobliwie dusi go pośród tłumu na Times Square podczas ogromnej uroczystości V-E Day. Młodzi ludzie w samochodzie świętują zwycięstwo w Europie pod koniec II wojny światowej w Baltimore w stanie Maryland, 8 maja 1945 r. Ludzie tłoczą się na furgonetce podczas obchodów V-E Day w Londynie. Pacjenci ze szpitala wojskowego Horley w Anglii, wszyscy ciężko ranni we Francji i Włoszech, obchodzą Dzień V-E z personelem pielęgniarskim. Amerykańscy weterani wojenni wracający do domu z Europy na przebudowanym okręcie wojskowym. Wall Street jest zatłoczona, gdy pracownicy Financial District świętują doniesienie o zakończeniu wojny w Europie. Celebransi wspinają się na posąg Jerzego Waszyngtona, podczas gdy tysiące innych stoją pośród spadającej taśmy. Ranny weteran Arthur Moore podnosi głowę i patrzy, jak taśma miernicza spada z budynków Nowego Jorku. Generał armii, Douglas MacArthur, Najwyższy Dowódca Sił Sprzymierzonych, podpisuje japoński dokument kapitulacji na pokładzie pancernika Missouri w Zatoce Tokijskiej w Japonii, 2 września 1945 r. Po lewej stronie znajduje się generał Lietenant Percival, armia brytyjska. Nowy Jork, 17 czerwca 1945 r. Wiwatując i machając z pokładu transportowca, który przywiózł ich dzisiaj z powrotem do Stanów Zjednoczonych, mężczyźni z 86. Dywizji Piechoty trzeciej Armii stoją na pokładzie swojego statku, podczas gdy kobiety na doku machają do czekając na ich przybycie. Szeregowy B. Potts z pułku Middlesex robi znak „V” z iluminatora statku szpitalnego „Atlantis”, wracając do domu z II wojny światowej z kontuzją. Brytyjski żołnierz wraca do domu do szczęśliwej żony i syna po odbyciu służby w II wojnie światowej. Żeglarze i mieszkańcy Waszyngtonu tańczą conga w Lafayette Park, czekając, aż prezydent Truman ogłosi kapitulację Japonii podczas II wojny światowej. Żołnierze przytulają się, gdy są podnoszeni na barki tłumu w dniu VJ w Newark, New Jersey, 18 sierpnia 1945 roku. Amerykańscy żołnierze w izbie chorych SS Casablanki uśmiechają się i wskazują gazetę z 15 sierpnia 1945 r. Z nagłówkiem „JAPS QUIT!” po kapitulacji Japonii w II wojnie światowej. Kamienica przy 107th Street w Nowym Jorku jest udekorowana z okazji zakończenia II wojny światowej (V-J Day). Rajd V-J Day w Nowym Jorku i małych Włoszech, 2 września 1945 r. Lokalni mieszkańcy podpalili stos skrzyń, aby uczcić kapitulację Japonii pod koniec II wojny światowej. Radośni amerykańscy żołnierze i WACS prosto z łóżka paradują przez noc londyńską z okazji Dnia V-J i końca II wojny światowej. Kobieta wskakuje w ramiona żołnierza po jego powrocie z II wojny światowej, Nowy Jork, Nowy Jork, 1945 rok. Amerykański żołnierz ze szminką na twarzy po obchodach dnia V-J. Żołnierze świętujący zwycięstwo nad Japonią w Honolulu na Hawajach, 15 sierpnia 1945 r. 42. pułk wraca do domu na Hawaje 2 lipca 1946 roku. Zostają przywitani przez wiwatujących przyjaciół i bliskich rzucających Stany Zjednoczone zdobyły terytorium Luizjany? Prezydent Franklin D. Roosevelt (1882-1945) i premier Winston Churchill (1874-1965) przemawiają na trawniku willi prezydenta w Casablance w Maroku podczas konferencji w styczniu 1943 roku. Sir Winston Churchill był premierem Wielkiej Brytanii w latach 1940-1945 i ponownie w latach 1951-1955. Premier Winston Churchill przemawia do weteranów D-Day w Caen we Francji 22 lipca 1944 roku. Radziecki przywódca Józef Stalin, amerykański prezydent Franklin Roosevelt i brytyjski premier Winston Churchill siedzieli razem podczas konferencji w Jałcie, 4-11 lutego 1945 r. Adolf Hitler (1889-1945) był kanclerzem Niemiec od 1933 do 1945 roku, pełniąc funkcję dyktatora i przywódcy partii nazistowskiej, czyli Narodowo-Socjalistycznej Niemieckiej Partii Robotniczej, przez większość swojego czasu u władzy. Zdjęcie ze stycznia 1975 roku hiszpańskiego generała Francisco Franco (1872-1975), który rządził Hiszpanią od następstw hiszpańskiej wojny domowej w 1938 roku do śmierci. Okładka magazynu z października 1932 roku Ilustrowany poranek z udziałem włoskiego dyktatora Benito Mussoliniego (1883-1945) w otoczeniu kobiet i dzieci. Hideki Tojo (1884-1948) był premierem Japonii w latach 1941-1944. Był czołowym orędownikiem trójstronnego paktu Japonii z Niemcami i Włochami. Po zakończeniu II wojny światowej był sądzony za zbrodnie wojenne przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy dla Dalekiego Wschodu. Został uznany za winnego i powieszony. Dwight D. Eisenhower (1890-1969) był najwyższym dowódcą sił alianckich w Europie Zachodniej podczas II wojny światowej. Pokazano generała Dwighta D. Eisenhowera ze swoim sztabem. Od lewej do prawej, siedzący: marszałek lotnictwa Sir Arthur Tedder, generał Eisenhower i generał Sir Bernard Montgomery. Od lewej do prawej na stojąco: generał broni Omar Bradley, admirał Sir Bertram Ramsey, marszałek lotnictwa Sir Trafford Leigh Mallory i generał broni W. Bedell Smith. Generał George S. Patton Jr. (1885-1945) wyróżnił się jako dowódca operacji amerykańskich w Afryce Północnej. Był biegłym strategiem w walce czołgów i jest znany ze swojej roli w bitwie o Ardeny. Generał Douglas MacArthur, Naczelny Dowódca Sił Sprzymierzonych, dowodził południowo-zachodnim Pacyfikiem podczas II wojny światowej (1939-1945). Pokazano go tutaj w Manili na Filipinach w 1945 roku. Generał MacArthur podpisuje dokument kapitulacji Japonii na pokładzie pancernika, Missouri w Zatoce Tokijskiej w Japonii, 2 września 1945 r. Po lewej stronie znajduje się generał porucznik Percival z armii brytyjskiej. Admirał Chester William Nimitz, pokazany na pokładzie swojego statku, służył jako oficer marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych i dowódca 1. Dywizji Pancerników. Generał Charles de Gaulle na konferencji w Casablance w 1943 r. De Gaulle był żołnierzem, który stał się mężem stanu, który walczył za Francję na wygnaniu. Brytyjski feldmarszałek Bernard Montgomery dowodził ósmą armią w kampaniach alianckich na Sycylii, a następnie na kontynencie włoskim. Następnie brał udział w planowaniu operacji Overlord, inwazji D-Day na Normandię. Generał Omar Bradley dowodził 12. Grupą Armii podczas II wojny światowej. Adolf Hitler, przywódca niemieckiej partii nazistowskiej, był jednym z najpotężniejszych i najbardziej znanych dyktatorów XX wieku. Himmler (1900-1945) był niemieckim politykiem narodowo-socjalistycznym (nazistowskim), administratorem policji i dowódcą wojskowym. Był szefem SS i hitlerowskiej tajnej policji. Założył pierwszy obóz koncentracyjny III Rzeszy w Dachau i zorganizował obozy zagłady w okupowanej przez hitlerowców Polsce. Joseph Goebbels był ministrem propagandy III Rzeszy Niemieckiej pod rządami Adolfa Hitlera. To zdjęcie przedstawia dr Josepha Goebbelsa przemawiającego na zjeździe niemieckich socjalistów w Berlinie w 1937 roku. Niemiecki feldmarszałek Erwin Rommel (1891–1944) otrzymał przydomek „Lis pustyni”, ponieważ odniósł sukces jako dowódca w północnoafrykańskim teatrze podczas II wojny światowej. Rudolph Hess (1894-1987) był przywódcą partii nazistowskiej, znanym ze swojej zaciekłej lojalności wobec Hitlera. Spędzał czas z Hitlerem w więzieniu Landsberg, gdzie nagrywał i redagował dyktanda Hitlera Moja walka . Hermann Goering (1893-1946) był przywódcą partii nazistowskiej, który założył Gestapo, tajną policję polityczną partii nazistowskiej. W 1934 r. Scedował stanowisko szefa ochrony na Himmler. Hiszpański generał Francisco Franco (1872-1975) rządził Hiszpanią od następstw hiszpańskiej wojny domowej w 1938 roku do śmierci. Pokazano go tutaj w 1975 roku. Benito Mussolini (1883–1945) był włoskim przywódcą politycznym, który został faszystowskim dyktatorem Włoch w latach 1925–1945. Oto okładka magazynu z października 1932 r. Ilustrowany poranek pokazuje Mussoliniego w otoczeniu kobiet i dzieci. Hideki Tojo (1884-1948) był premierem Japonii w latach 1941-1944. Był czołowym orędownikiem trójstronnego paktu Japonii z Niemcami i Włochami. Był sądzony za zbrodnie wojenne przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy dla Dalekiego Wschodu. Został uznany za winnego i powieszony.'data-full- data-full-src =' https: // good% 2Cw_2000 / MTU3ODc5MDgxODY4MTQyMzAz / portrait-of-hideki-in-hideki 'data-full- data-image-id =' ci0230e631000826df 'data-image-slug =' Portret Hideki Tojo w sądzie 3 MTU3ODc5MDgxODY4MTQyMzAz 'data-source-name = 'Corbis' data-title = 'Hideki Tojo'>Dowódcy wojskowi Osi 9Galeria9Obrazy Kategoria: Druga wojna światowa Data publikacji: Autor: Przy tekście pracowali także: Anna Dziadzio (redaktor) Agnieszka Wolnicka (fotoedytor) Sto tysięcy poległych czy może pół miliona? Front wschodni czy zachodni? W której stoczonej przez niemiecką armię bitwie zginęło najwięcej żołnierzy? Która zasługuje na miano najbardziej krwawej potyczki drugiej wojny światowej? Udzielamy odpowiedzi na frapujące Was pytania. Rzeź na Krecie – operacja „Merkury” Zmagania o Kretę może nie należały do największych bitew drugiej wojny światowej, ale w walkach o opanowanie tej wyspy, Wehrmacht poniósł jedne z największych swoich strat w stosunku do zaangażowanych sił w toku całej wojny. Sama decyzja o zdobyciu wyspy była jednak kompletnie irracjonalna. Ze strategicznego punktu widzenia znacznie ważniejszy cel stanowiła bowiem Malta, tkwiąca jak cierń na drodze konwojów zaopatrujących wojska Rommla w Afryce. Na Krecie stacjonowało wówczas 35 tysięcy żołnierzy alianckich pod dowództwem generała Bernarda Freyberga. Wczesnym rankiem 20 maja 1941 roku na wyspie wylądował pierwszy rzut 6 tysięcy spadochroniarzy elitarnego 11. Korpusu Powietrznego generała Kurta Studenta. Desant skończył się dla Niemców, można by powiedzieć, tragicznie. Alianci z powodzeniem bronili swoich pozycji. Drugi rzut niemieckich spadochroniarzy również poniósł duże straty – około połowy z biorących udział w akcji zginęło podczas lądowania i tuż po wejściu do operacji. Ponadto brytyjskie okręty całkowicie rozgromiły jeden z niemiecko-włoskich konwojów transportujących część sił inwazyjnych. Następny konwój zmuszony był zawrócić. Generał Freyberg popełniał jednak fatalne błędy w dowodzeniu, skutkiem czego Niemcom udało się uchwycić jedno z lotnisk na wyspie. Ponadto siły Luftwaffe całkowicie dominowały w powietrzu. Pozwoliło to nazistom dowieźć posiłki i przejąć inicjatywę w walce. Ostatecznie 28 maja rozpoczęła się ewakuacja wojsk alianckich z Krety. Bild 146-1979-128-35 / CC-BY-SA Dowódcy niemieckich wojsk powietrznodesantowych – pułkownik Bernhard Ramcke, generał Kurt Student i major Hans Kroh – sfotografowani w 1941 roku. Udało się uratować około 13 tysięcy żołnierzy. Reszta zginęła lub poszła do niewoli. Dla Niemców było to jednak pyrrusowe zwycięstwo. Ich korpus powietrznodesantowy poniósł dotkliwe straty rzędu 44% uczestniczących w operacji żołnierzy. Poległo przeszło 3,7 tysięcy spadochroniarzy, a około 1,3 tysięcy było rannych. Luftwaffe straciła aż 350 samolotów. Adolf Hitler już nigdy więcej nie pozwolił na użycie wojsk powietrznodesantowych w takiej operacji. A Winston Churchill, mimo porażki, stwierdził z sarkazmem że: „samo ostrze niemieckiej lancy zostało skruszone”. Fiasko pod Moskwą – operacja „Tajfun” Adolf Hitler w sierpniu 1941 roku wstrzymał ofensywę swoich wojsk na Moskwę – dla niego celem priorytetowym był Kijów. Dopiero 2 października zgrupowane na wschód od Smoleńska jednostki Grupy Armii „Środek”, feldmarszałka Fedora von Bocka, uderzyły w kierunku sowieckiej stolicy. Miały zdobyć miasto przed nastaniem zimowej pogody. Tymczasem już pięć dni później spadł pierwszy śnieg. Oddziały niemieckie również nie znajdowały się w najlepszej kondycji: dywizje piechoty były przetrzebione, a pancernym brakowało czołgów. Mimo to Niemcy przebili się przez sowiecką linię obrony. Do 20 października, w kotłach pod Wiaźmą i Briańskiem, wzięli do niewoli aż 673 tysiące czerwonoarmistów. Wydawało się, że Moskwa jest na wyciągnięcie ręki. Znacznie pogorszyła się jednak pogoda, spadły ulewne deszcze. Dowodzący 2. Grupą Pancerną generał Heinz Guderian wspominał: „drogi zmieniły się raptownie w nieprzebyte błota, przez które nasze wozy posuwać się mogły tylko w żółwim tempie i przy nadmiernym zużyciu paliwa”. Okrzepł również sowiecki opór. Co prawda, w mieście wybuchła panika a rząd został 16 października ewakuowany, ale pozostał w nim Stalin, który dowódcą obrony stolicy mianował Georgija Żukowa. Wokół Moskwy na wielką skalę zaczęto budować fortyfikacje ziemne i zapory przeciwczołgowe. Niemieckie jednostki wznowiły natarcie 15 listopada. Tym razem najeźdźcom dał się we znaki silny mróz, który wynosił 20 stopni, a z czasem znacznie się zwiększył. Wehrmacht nie był przygotowany na taką ewentualność. Brakowało odzieży zimowej, broń i pojazdy odmawiały posłuszeństwa. Na odmrożenia cierpiało aż 228 tysięcy żołnierzy. Sytuację jeszcze pogorszyło sowieckie przeciwuderzenie, które wyszło 5 grudnia. Ofensywa niemiecka wyhamowała. Jedynie niemieckie czołówki dotarły, a właściwie dowlekły się, na kilka kilometrów od rogatek Moskwy. Wehrmacht ugrzązł na dobre. Straty niemieckie w bitwie pod Moskwą były przerażające. Tylko od 15 listopada do 4 grudnia na froncie pod sowiecką stolicą zginęło 85 tysięcy Niemców. Było to tyle, ile poległo na całym wschodnim froncie od rozpoczęcia operacji „Barbarossa” do połowy listopada. I nie był to bynajmniej koniec strat – dalsze 30 tysięcy zginęło w rejonie Tuły. Hitler jednak, jak pisze Peter Longerich w swojej biografii Wodza III Rzeszy zatytułowanej „Hitler”, nie bacząc na ofiary rozkazał: „trzymać pozycje i walczyć do ostatka”. Ponadto zdymisjonował wielu najwyższych dowódców Wehrmachtu i sam przejął dowodzenie nad niemieckimi siłami lądowymi. Bild 146-2008-0317 / CC-BY-SA Niemieckie wojska nie były przygotowane na atak zimy i ugrzęzły pod Moskwą. Katastrofa pod Stalingradem Klęska pod Stalingradem w najbardziej jaskrawy sposób obnażyła dyletanctwo Adolfa Hitlera jako dowódcy wojskowego. Oczywiście za jego błędy życiem musieli zapłacić zwykli żołnierze. Führerowi w lecie 1942 roku zamarzyło się jednoczesne zdobycie roponośnego rejonu Kaukazu oraz miasta Stalingrad nad Wołgą. Dlatego też podzielił swoje siły. Było to czystym szaleństwem, ponieważ cele ataku leżały na różnych kierunkach uderzeń i do tego w znacznej od siebie odległości. Na Kaukaz ruszyły więc dwie armie niemieckie, natomiast w kierunku Stalingradu (celu o znacznie mniejszym znaczeniu strategicznym) – trzy. Hitler był głuchy na protesty swoich dowódców. Ofensywa rozpoczęła się 28 czerwca 1942 roku i początkowo rozwijała się z sukcesami. Stalin był na tyle zaniepokojony postępami wojsk niemieckich, że 28 lipca wydał swój słynny rozkaz: „Ani kroku w tył!”. 21 sierpnia 1942 roku generał Friedrich Paulus nakazał swojej potężnej 6. Armii wykonać uderzenie na Stalingrad. Cztery dni później jej oddziały dotarły do Wołgi na północ od miasta. Nastąpiły wielotygodniowe, zaciekłe zmagania o gród imienia Stalina. Niespodziewanie, 19 listopada, Sowieci wyprowadzili kontrofensywę. Poskutkowało to okrążeniem 6. Armii i zamknięciem w kotle 284 tysięcy żołnierzy niemieckich i rumuńskich. Bild 146-1971-107-40 / CC-BY-SA Niemiecka piechota podczas walk ulicznych w Stalingradzie we wrześniu 1942 roku. Podobnie jak pod Moskwą Niemcom wkrótce dała się we znaki pogoda. Pojawiły się braki w zaopatrzeniu. Również czerwonoarmiści nie próżnowali, a sowiecka artyleria i lotnictwo dzień w dzień bombardowały cele w obrębie coraz bardziej zmniejszającego się kotła. Pancerniak Ernst Panse wspominał: Rosjanie naciskali nas daleko potężniejszymi oddziałami, zwłaszcza czołgów ze wsparciem piechoty. Od tego czasu naszym domem był już tylko goły step. Dzień po dniu wiały nam w twarz ostre, lodowate wiatry. Śnieg był ciągle do zniesienia, jeśli chodzi o ilość, ale przy zadymkach i ostrych wichurach stawał się piekłem. Ostatecznie, 2 lutego 1943 roku, po sześciu miesiącach od rozpoczęcia zmagań o Stalingrad, oddziały niemieckie w kotle skapitulowały. Zginęło w walce, zmarło z głodu lub zamarzło 146 tysięcy żołnierzy. Potężne straty poniosło Luftwaffe, usiłujące zaopatrywać z powietrza okrążonych towarzyszy – śmierć poniosło ponad 8 tysięcy osób personelu latającego i naziemnego. Ze 108 tysięcy jeńców w sowieckiej niewoli ponad połowa zmarła następnie na tyfus w obozach. Tak zakończyła się obsesja Hitlera na punkcie zdobycia Stalingradu. Od tego momentu armia niemiecka straciła inicjatywę na froncie wschodnim. Czerwone tsunami – sowiecka operacja „Bagration” Wiosną 1944 roku Stawka – sowieckie naczelne dowództwo – podjęła decyzję, że rozbicie wojsk niemieckich na Białorusi jest priorytetem tegorocznego lata. Operację przygotowano z wielkim rozmachem. Równoczesnym uderzeniem siłami czterech frontów planowano odbić z rąk wroga Białoruś, zachodnią Ukrainę oraz część Polski i Litwy. Łącznie w ofensywie miało wziąć udział 2,4 mln żołnierzy, ponad 36 tysięcy dział i moździerzy, 5200 czołgów oraz 6300 samolotów bojowych. Operacja „Bagration” rozpoczęła się 23 czerwca 1944 roku. Oddziały sowieckie przerwały front na długości 350 km i do końca miesiąca posunęły się o 300 km na zachód. Niemiecka Grupa Armii „Środek” niemal przestała istnieć po tym, jak dwie jej armie zostały zniszczone, a trzecia okrążona. Pozostałym „Środkowi” 16 niemieckim dywizjom Sowieci mogli przeciwstawić 132 dywizje oraz 62 brygady i pułki pancerne. Pod koniec lipca Armia Czerwona stanęła na północy u granicy Prus Wschodnich, na środkowej części frontu pod Warszawą, a na południu pod Belgradem! publiczna Podczas operacji „Bagration” Niemców czekał pogrom. Na zdjęciu zniszczone czołgi i ich martwa załoga pod Bobrujskiem. Do 29 sierpnia, kiedy oficjalnie zakończyła się operacja „Bagration”, wojska sowieckie na tysiąckilometrowym froncie weszły nawet 600 km w głąb terenu nieprzyjaciela. Pogrom niemieckiej armii był absolutny i nie miał dotąd równych w tej wojnie. III Rzesza straciła 400 tysięcy żołnierzy: zabitych, rannych, zaginionych i wziętych do niewoli. Niektóre źródła mówią o stratach rzędu nawet 670 tysięcy ludzi! Jeden z nazistowskich generałów stwierdził wówczas że: „rozbicie Grupy Armii „Środek” położyło kres zorganizowanemu oporowi Niemców na Wschodzie”. Bitwa o Berlin Sowieckie natarcie na Berlin rozpoczęło się 16 kwietnia 1945 roku. Armia Czerwona do tej bitwy wystawiła siły jeszcze większe niż podczas operacji „Bagration”. Było to 2,5 mln żołnierzy, 41 tysięcy dział i moździerzy, 6200 czołgów i 7200 samolotów. Goniąca resztkami sił armia niemiecka liczyła 300 tysięcy żołnierzy, w tej liczbie znaczną część stanowił Volkssturm i młodziki z Hitlerjugend. Adolf Hitler wydał wówczas pamiętną proklamację, w której obrazowo opisał następstwa, jakie staną się udziałem niemieckiego narodu, gdy bolszewicy wkroczą na ich ziemie. Jej fragmenty cytuje, w swojej najnowszej biografii Führera zatytułowanej „Hitler”, Peter Longerich: „Starcy i dzieci zostaną wymordowani, a kobiety i dziewczęta służyć będą w poniżeniu za koszarowe ladacznice. Reszta pomaszeruje na Syberię”. Ale napisał też: „Tym razem bolszewików spotka odwieczny los Azji, to znaczy przyjdzie im się wykrwawić u bram stolicy Rzeszy Niemieckiej”. publiczna Po przejściu Armii Czerwonej z Berlina pozostały zgliszcza. Na zdjęciu ruiny Reichstagu i okolic. Proroctwo Wodza nie sprawdziło się, a przynajmniej nie w drugiej jego części. Czerwonoarmiści i polscy żołnierze w morderczej, miejskiej bitwie, metr po metrze zdobywali kolejne kwartały ulic Berlina. Miasto leżało w gruzach: taki był skutek potężnych artyleryjskich i lotniczych bombardowań Aliantów ze wschodu i zachodu. Co znaczniejsi nazistowscy dygnitarze próbowali ratować swoja skórę, natomiast Hitler został do końca. 2 maja Berlin skapitulował. W tej ostatniej bitwie straty niemieckie były gigantyczne. Szacuje się że mogły one sięgnąć nawet pół miliona poległych, zaginionych, rannych i wziętych do niewoli żołnierzy oraz cywilnych Berlińczyków. Bibliografia: Bevin Alexander, Jak Hitler mógł wygrać wojnę, Wydawnictwo Amber 2006. Beevor Antony, Berlin 1945. Upadek, Znak Horyzont 2015. Beevor Antony, Druga wojna światowa, SIW Znak 2013. Beevor Antony, Stalingrad, Znak Horyzont 2015. Bieszanow Wałdimir, Rok 1944. Dziesięć uderzeń Stalina, Bellona 2011. Bishop Chris, Eskadry Luftwaffe 1939-1945, Bellona 2015. Cawthorne Nigel, Czołgi w natarciu. Historia niemieckiej broni pancernej, Bellona 2009. Crawford Steve, Front wschodni dzień po dniu 1941-45, Wydawnictwo Olesiejuk 2009. Davies Norman, Europa walczy 1939 – 1945, SIW Znak 2008. Gilbert Martin, Druga wojna światowa, Zysk i S-ka Wydawnictwo 2011. Kronika II wojny światowej, Świat Książki 2004. Longerich Peter, Hitler. Biografia, Prószyński 2017. Wijers Hans, Od Stalingradu do Berlina. Wspomnienia niemieckich żołnierzy z frontu wschodniego, Bellona 2010. Zobacz również XIX wiek Dlaczego Hitler nienawidził Żydów? Wiemy na pewno, że nie wyssał antysemityzmu z mlekiem matki. Czy znienawidził Żydów, bo nie przyjęto go do Akademii Sztuk Pięknych? Czy uległ szczującym za... 1 grudnia 2017 | Autorzy: Jakub Kuza Dwudziestolecie międzywojenne Czy Hitler był w młodości komunistą? Twórca nazizmu, czyli antykomunistycznej, antydemokratycznej i antysemickiej ideologii opłakujący lewicowego pacyfistę pochodzenia żydowskiego? A do tego służący pod sztandarami bolszewizującej Republiki Rad? Te karty swojego... 23 listopada 2017 | Autorzy: Adam Miklasz Wojsko i Technika Historia numer specjalny 4/2021Niemiecka „Mleczna Krowa” (typ XIV) – U 464 – zaopatrująca od 1942 r. na Atlantyku inne okręty podwodne w paliwo, torpedy i żywność. Włączenie się do wojny Stanów Zjednoczonych zmieniło w znaczący sposób obraz Bitwy o Atlantyk. Niemieckie okręty podwodne dalekiego zasięgu przez pierwsze półrocze 1942 r. odnosiły duże sukcesy u amerykańskich wybrzeży wykorzystując brak doświadczenia Amerykanów w walce z U-Bootami. W bitwach konwojowych na środku Atlantyku „Szarym Wilkom” nie szło już jednak tak łatwo. Wobec rosnącej siły eskorty, upowszechniania na większą skalę coraz lepszych radarów, instalowanych na okrętach nawodnych i alianckich samolotach, konieczna była zmiana taktyki w atakach na konwoje. Już w połowie grudnia 1941 r. Dönitz opracował plan pierwszego ataku U-Bootów na wschodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych i Kanady. Liczył na to, że Amerykanie nie mają doświadczenia w walce z jego okrętami i wysłane na te wody okręty podwodne typu IX odniosą spore sukcesy. Okazało się, że miał rację, lecz mogło być zupełnie inaczej, gdyż do końca stycznia 1942 r. brytyjscy kryptolodzy śledzili ruchy niemieckich U-Bootów na oceanie. Ostrzegli oni amerykańskie dowództwo o planowanym ataku Niemców, podając nawet, kiedy i gdzie dokładnie należy się go spodziewać i jakie niemieckie okręty wezmą w nim udział. HMS Hesperus – jeden z brytyjskich niszczycieli zaangażowanych w walki na Atlantyku z niemieckimi okrętami podwodnymi. Jednak odpowiedzialny za obronę na tym obszarze admirał Ernest King był zbyt dumny, aby pytać bardziej doświadczonych Brytyjczyków o to, jak najskuteczniej bronić się przez U-Bootami na płytszych przybrzeżnych wodach. W zasadzie podwładni Kinga nie zrobili nic, co mogło przeszkodzić Niemcom w atakach na okolice najważniejszych amerykańskich portów, choć mieli na to od wybuchu wojny miesiąc czasu. Można było postawić pola minowe w ten sposób, by miny były groźne tylko dla U-Bootów, stawiane na głębokości 15 m i niżej, podczas gdy statki przepływałyby nad nimi bezpiecznie. King mógł również zastrzec, by co najmniej jedną trzecią dostępnych niszczycieli oddelegować do eskortowania konwojów przybrzeżnych1, bo należało po wyjściu z portów formować grupy statków zmierzających przynajmniej na najbardziej niebezpiecznych odcinkach (zwłaszcza niedalekich od portów) wzdłuż wybrzeża i przydzielać im osłonę niszczyciela lub innej jednostki patrolowej, a także zapewniać przejściu tych konwojów osłonę pojedynczych samolotów. U-Booty miały bowiem na tych wodach atakować pojedynczo i w dużym oddaleniu od siebie, dlatego tylko taka obrona mogła wydatnie zredukować straty. Niestety, w chwili rozpoczęcia niemieckiej operacji, statki wyruszały na wody przybrzeżne same i U-Booty mogły je po przechwyceniu zatapiać nawet artylerią pokładową. Nie zadbano też na amerykańskim wybrzeżu (i w samych portach) o wprowadzenie zaciemnienia, co później ułatwiało dowódcom U-Bootów ataki w nocy, bo statki na tle świateł z brzegu bardzo dobrze widzieli. A dostępne dla Amerykanów niezbyt liczne samoloty (początkowo 100) nie były jeszcze wtedy nawet wyposażone w bomby głębinowe! Dlatego pięć okrętów podwodnych typu IX (U 123, U 66, U 109, U 130 i U 125) praktycznie nie napotkało oporu, gdy od 14 stycznia 1942 rozpoczęło ataki w okolicy Nowego Jorku i przylądka Hatteras, nieco trudniej poszło im na wodach kanadyjskich u południowych brzegów Nowej Szkocji i koło przylądka Breton Island, bo tam nieliczne kanadyjskie okręty i samoloty dość groźnie kontratakowały. Mimo to początek operacji „Paukenschlag” był dla Niemców bardzo pomyślny. Zatopiły łącznie 23 statki o pojemności 150 510 BRT i uszkodziły 2 kolejne (15 192 BRT), same nie ponosząc strat. Dönitz wiedząc teraz, że jego okręty będą na tych wodach na razie bezkarne, zorganizował kolejne „fale”, czyli nowe i większe grupy U-Bootów, kontynuujących coraz skuteczniejsze akcje (gdy jedna grupa powracała do baz francuskich po wyczerpaniu zapasu paliwa i torped, pojawiała się na ich miejsce kolejna). U-Booty za dnia schodziły na głębokość 45 do 135 m i tam zalegały na dnie w odległości kilku mil od tras żeglugowych, w nocy powracały, kontynuując ataki. Próby przeciwdziałań ze strony okrętów amerykańskich były w pierwszym kwartale 1942 r. rażąco nieskuteczne. Patrolowały w pojedynkę wyznaczone odcinki wybrzeża z taką regularnością, że dowódcy U-Bootów ustawiali według nich swoje zegarki i łatwo mogli uniknąć z nimi walki, bądź sami potrafili zaatakować zbliżający się okręt nawodny. Tak zatopiono niszczyciel USS Jacob Jones, storpedowany 28 lutego 1942 r. przez niemiecki okręt podwodny U 578. W pierwszym kwartale 1942 r. U-Booty zatopiły na wszystkich akwenach 203 jednostki o pojemności 1 133 777 BRT, a Niemcy stracili 12 okrętów. Dwa z nich (U 656 i U 503) zatopiły w marcu samoloty z amerykańskimi załogami. Natomiast z okrętów amerykańskich niszczyciel USS Roper zatopił pierwszego U-Boota (U 85) koło Północnej Karoliny dopiero 14 kwietnia 1942 r. Brytyjczycy z początku przerażeni brakiem umiejętności Amerykanów w obronie ich Wschodniego Wybrzeża, w końcu wysłali im w marcu 1942 r. pomoc w postaci 10 korwet i 24 trawlerów, choć sami tych okrętów potrzebowali. Admirał King dał się wreszcie przekonać, by konwoje pomiędzy Nowym Jorkiem i Halifaksem oraz pomiędzy Key West i Norfolkiem uruchomić. Skutki przyszły bardzo szybko. Liczba zatopień statków spadła z 24 w kwietniu do 5 w maju i zera w lipcu. U-Booty przeniosły się na wody Zatoki Meksykańskiej i wybrzeże Ameryki Południowej oraz w rejon Karaibów, nazywając go nowym „rajem U-Bootów”, bo tam odnosili nadal spore sukcesy. W drugim kwartale 1942 r. na wszystkich akwenach Atlantyku i mórz przyległych niemieckie okręty podwodne zatopiły 328 jednostek o pojemności 1 596 452 BRT. Zatonęło w akcji bojowej 10 U-Bootów, w tym dwa na wodach amerykańskich. W drugim półroczu 1942 r. atak U-Bootów na amerykańskie wschodnie wybrzeże trwał, prócz tego Niemcy w tym okresie mogli przedłużyć swoje operacje na morzu, gdyż zyskali możliwość uzupełniania paliwa, torped i żywności z podwodnych zaopatrzeniowców typu XIV, nazywanych „Mlecznymi Krowami”. Mimo to obronę Amerykanów u ich wybrzeży stopniowo wzmacniano, zwłaszcza siłę patroli lotniczych i straty Niemców zaczęły powoli rosnąć, tak samo jak w działaniach na Atlantyku, zwłaszcza w bezpośrednich bitwach konwojowych. Jelcz w roku 70-lecia W bieżącym roku zakłady Jelcz Sp. z obchodzą 70. rocznicę swego powstania. Na przestrzeni tego okresu odnotowały wiele sukcesów, ale nie zabrakło także gorszych momentów. W latach 70.... Samochód pancerny: szansa czy kłopot dla WP Dominującą rolę w historii działań wojennych z lat 1918-1921 mających doprowadzić do odzyskania przez Rzeczpospolitą niepodległości i utrwalenia jej granic odegrała bez wątpienia piechota, kawaleria i artyleria. Znane jest... Postępy programu taktycznego pojazdu wielozadaniowego 4×4 z Huty Stalowa Wola Kieleckie Międzynarodowe Targi Służb Mundurowych i Bezpieczeństwa Publicznego POLSECURE, które odbyły się w dniach 27-29 kwietnia, stały się kolejną okazją do zapoznania się z jednym z najnowszych produktów Huty... Rozwój polskiej amunicji precyzyjnej naprowadzanej na odbite światło lasera Pomimo pandemii COVID-19, problemów z dostępnością poligonów i innych przeszkód organizacyjnych, prowadzone w Polsce prace nad amunicją precyzyjnego rażenia zbliżają się do momentu osiągnięcia zdolności do uruchomienia produkcji pierwszych... Centralny Okręg Przemysłowy a Wojsko Polskie Centralny Okręg Przemysłowy a Wojsko Polskie. Były przecie i dwa wielkie dokonania, zapoczątkowane i rozwinięte pod patronatem rządu, przy żywym poparciu ludności: Gdynia i Centralny Okręg Przemysłowy. Oba wiążą... Centralny Okręg Przemysłowy a Wojsko Polskie Dyskusja nad ustanowieniem w centrum Rzeczpospolitej obszaru pozwalającego na bezpieczny rozwój potrzebnych odrodzonemu państwu gałęzi przemysłu rozpoczęła się krótko po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej i podpisaniu traktatu ryskiego. Jeszcze pod koniec 1921 r.... Piechota Wojska Polskiego 1940 Piechota stanowiła zdecydowanie najliczniejszy rodzaj broni w strukturach WP i to na niej opierał się w dużej mierze potencjał obronny państwa. Procentowy udział formacji w całości sił zbrojnych II... Boje Ludowego Wojska Polskiego w „Mokrym trójkącie” We wrześniu 1944 r. wojskom 1 Frontu Białoruskiego – w ramach którego walczyła 1 Armia LWP – udało się zdobyć prawobrzeżną Warszawę oraz przyczółek pułtusko-serocki nad Narwią. Pomiędzy nimi,... Pierwsze Cougary w Polsce 20 czerwca do Polski, drogą morską, dotarło pierwszych 71 pojazdów minoodpornych (tzw. MRAP) Force Protection Cougar 4×4, przekazanych Siłom Zbrojnym RP przez administrację Stanów Zjednoczonych w ramach programu pomocy... Eurosatory 2022 – wszystkie czołgi duże i małe Paryskie salony Eurosatory, prezentujące przede wszystkim uzbrojenie i sprzęt szeroko rozumianych wojsk lądowych, a także naziemne systemy przeciwlotnicze, zazwyczaj były miejscem premier nowych wozów bojowych czołowych europejskich producentów, a... Mission Master – bezzałogowy mistrz misji z Kanady Platformy bezzałogowe różnych klas i przeznaczenia odgrywają coraz większą rolę na współczesnym polu walki i wydaje się, że będzie ona rosnąć. Nie może zatem dziwić, że wielu producentów zaawansowanego... Radziecki kołowy transporter opancerzony BTR-40 BTR-40 jest jednym z najmniej rozpoznawalnych radzieckich transporterów opancerzonych. Znacznie lepiej zapisał się w pamięci podobny do niego, choć większy BTR-152. Niezależnie od tego BTR-40 współtworzył pierwszą generację radzieckich transporterów... Panzerkampfwagen V Panther Trwają spory historyków i specjalistów wojskowych, który z czołgów średnich II wojny światowej był najlepszy: radziecki T-34 czy niemiecki PzKpfw V Panther? Średni, bowiem to właśnie ta klasa pojazdów... Z którą armatą przeciwko Armacie? Opracowanie w Federacji Rosyjskiej czołgu T-14 Armata stanowiło dla państw Zachodu impuls do poszukiwań odpowiednich środków przeciwdziałania. Między innymi powrócono do rozpoczętych jeszcze w trakcie zimnej wojny prac nad... Postępy programu taktycznego pojazdu wielozadaniowego 4×4 z Huty Stalowa Wola Kieleckie Międzynarodowe Targi Służb Mundurowych i Bezpieczeństwa Publicznego POLSECURE, które odbyły się w dniach 27-29 kwietnia, stały się kolejną okazją do zapoznania się z jednym z najnowszych produktów Huty... Rosyjski resort obrony podsumowuje 2021 rok Pod koniec grudnia Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej publicznie podsumowało wykonanie zaplanowanych dostaw uzbrojenia i innych inwestycji na rzecz Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Okazją ku temu były transmitowane w... Chinskie systemy i zestawy bliskiego zasięgu Wielość chińskich systemów dużego i średniego zasięgu, opisanych w WiT 1/2022 nie jest bynajmniej usprawiedliwiona potrzebami obrony przeciwlotniczej Państwa Środka i jego sił zbrojnych. Nie da się też zauważyć... Z którą armatą przeciwko Armacie? Opracowanie w Federacji Rosyjskiej czołgu T-14 Armata stanowiło dla państw Zachodu impuls do poszukiwań odpowiednich środków przeciwdziałania. Między innymi powrócono do rozpoczętych jeszcze w trakcie zimnej wojny prac nad... Neptun – ukraiński rakietowy system obrony wybrzeża 5 kwietnia pierwszy w pełni funkcjonalny prototyp samobieżnego rakietowego systemu obrony wybrzeża Neptun RK-360MC został zademonstrowany publicznie w trakcie prób zakładowych, w czasie których po raz pierwszy odpalono z... Plan Modernizacji Technicznej Sił Zbrojnych RP 28 lutego w Dowództwie Generalnym Rodzajów Sił Zbrojnych minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak podpisał jeden z najważniejszych dokumentów planistycznych Wojska Polskiego – „Plan Modernizacji Technicznej Sił Zbrojnych RP na lata 2017–2026... Nexter 105 LG1 – artyleryjska waga lekka Spółka Nexter Systems jest znanym producentem artylerii lufowej, tak samych dział, jak i amunicji szerokiej gamy kalibrów – także do uzbrojenia tej kategorii wytwarzanego poza NATO. Wśród dział ciągnionych... Udane strzelania amunicji do moździerza Rak Dwa lata temu, na łamach „Wojska i Techniki” 9/2016, przedstawiliśmy aktualny stan zaawansowania programu rozwoju nowej polskiej amunicji przeznaczonej do najnowszych 120 mm moździerzy samobieżnych Rak, prowadzony przez Zakłady Metalowe... Głowice z Zielonki Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia z Zielonki, znany wcześniej z wielu ciekawych opracowań z zakresu sprzętu artyleryjskiego i rakietowego, a także amunicji wielu typów, od kilku lat specjalizuje się także... Lufowa artyleria nadbrzeżna w PRL Artyleria nadbrzeżna była w pierwszych latach po II wojnie światowej jedynym prężnie rozwijającym się elementem morskiego rodzaju sił zbrojnych. Na jej rozbudowę nie szczędzono sił i środków, a siłą rażenia wszystkich... Z którą armatą przeciwko Armacie? Opracowanie w Federacji Rosyjskiej czołgu T-14 Armata stanowiło dla państw Zachodu impuls do poszukiwań odpowiednich środków przeciwdziałania. Między innymi powrócono do rozpoczętych jeszcze w trakcie zimnej wojny prac nad... Siły Zbrojne Republiki Słowackiej przejęły zmodernizowane wozy bojowe 29 maja na terenie ośrodka badawczego Lieskovec, należącego do firmy Konštrukta Defence z Dubnicy nad Váhom, minister obrony Republiki Słowackiej Peter Gajdoš przekazał żołnierzom Sił Zbrojnych Republiki Słowackiej 21, gruntownie zmodernizowanych... System rozpoznania i dowodzenia Obrony Powietrznej PRL Lata 70. w jednostkach radiotechnicznych Wojsk OPK (WOPK) charakteryzowały się przede wszystkim rozwijaniem automatyzacji dowodzenia i naprowadzania. Temu była podporządkowana ostatnia i najtrwalsza w okresie PRL reforma Wojsk... System rozpoznania i dowodzenia Obrony Powietrznej PRL cz. I Tytuł może przydługi, ale lista spraw do opisania całkiem spora. To historia rozpoczynająca się stworzeniem systemu obserwacyjno-meldunkowego na obszarze kraju, do którego stopniowo włączano kolejne posterunki radiotechniczne wyposażone w... Ciężkie terenowe podwozia w układzie 10×10 cz. II W drugiej części artykułu kontynuujemy przegląd zachodnich ciężkich terenowych podwozi wieloosiowych w układzie napędowym 10×10. Tym razem skupimy się na konstrukcjach powstałych w amerykańskiej spółce Oshkosh Defense, a dokładnie... Państwa bałtyckie przed i po 2014 r. Cz. 1 Państwa bałtyckie to dzisiaj najbardziej narażeni na atak członkowie Sojuszu Północnoatlantyckiego. Nie dość, że sąsiadują z potężnym państwem, nie wahającym się przed użyciem agresji zbrojnej jako narzędzia polityki międzynarodowej,... „Cudowne bronie” prezydenta Putina Gdy w 2002 r. Stany Zjednoczone wycofały się z zawartego w 1972 r. dwustronnego traktatu ograniczającego ilościowo i jakościowo systemy antyrakietowe, Rosja bardzo dobitnie krytykowała tę decyzję. Wskazywała na fundamentalne znaczenie... Czechy modernizują sprzęt pancerny i artylerię Po podziale na dwa niezależne państwa Bratysława i Praga w znacznej mierze roztrwoniły ten potencjał, z jednej strony redukując liczebność wojska, stany sprzętu i budżety obronne, z drugiej nie... Space Launch System 14 grudnia 1972 r., podczas trzeciego i ostatniego spaceru na powierzchni Księżyca w misji Apollo-17, astronauci Cernan i Schmitt odsłonili plakietkę umieszczoną na podwoziu lądownika. Słowa na niej umieszczone brzmiały: Tu ludzie... Zajęcie lotniska na Mokotowie Można postawić tezę, że Czyn polski z listopada 1918 r. na polu aeronautyki stał się zwornikiem prac wykonanych na rzecz awiacji jeszcze pod zaborami lub na Obczyźnie, z lotniczym dziełem pokolenia Niepodległej.... Zachodnioeuropejscy producenci ciężarówek na salonie IDEX 2021 Pomimo nadal niewygasającej pandemii COVID-19, pomiędzy 21 a 25 lutego w Abu Zabi w Zjednoczonych Emiratach Arabskich odbył się salon IDEX 2021, jedna z największych na świecie imprez targowych poświęcona... Wozy łączności Opisywane we wcześniejszej serii artykułów prace nad częściową motoryzacją dowództw i służb wielkich jednostek WP stanowiły tylko fragment procesu rozbudowy i modernizacji sprzętowej Wojska Polskiego. Choć bez wątpienia nasycenie... Jelcz w programie Jak Wkrótce system zabezpieczenia logistycznego Sił Zbrojnych RP wzbogaci się o nowe zestawy pojazdów przeznaczonych do transportu ciężkich ładunków, w tym czołgów, innych ciężkich pojazdów, sprzętu wojskowego i kontenerów. Polscy... Działalność kosmiczna Profesora Piotra Wolańskiego Lista osiągnięć Profesora Wolańskiego jest długa: wynalazki, patenty, badania naukowe, projekty ze studentami. Podróżuje po całym świecie z odczytami i wykładami i wciąż otrzymuje wiele ciekawych propozycji w ramach międzynarodowej... Czas sanacji Przewrót majowy był ewenementem w dziejach świata. Rebelianci odnieśli zwycięstwo, ale nie zawieszono konstytucji, nie rozwiązano parlamentu i nie wprowadzono stanu wyjątkowego na terenie całego kraju. Więzienia nie zapełniły się pokonanymi,... JELCZ Regina, Krab, Kryl, Langusta, Baobab, Liwiec, Morska Jednostka Rakietowa, Pilica, Wisła, Odra, Daglezja – to wszystko nazwy programów lub urządzeń, w których ważną rolę pełnią ciężarówki zaprojektowane i wyprodukowane... Perkoz ze Świdnika dla powietrznych kawalerzystów 1 lipca, w należącej do koncernu Leonardo Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL-Świdnik odbyła się uroczystość podpisania, zapowiadanego od kilku tygodni kontraktu na zakup 32 wielozadaniowych śmigłowców transportowych AW149. Supermarine Spitfire z silnikami Rolls-Royce Griffon Jeden z najlepszych samolotów myśliwskich II wojny światowej Supermarine Spitfire przez dłuższy czas był napędzany silnikiem o stosunkowo małej pojemności. Kamow Ka-50 i Ka-52 Ka-52, zaprojektowany przez biuro konstrukcyjne Nikołaja Kamowa w Liubercach i produkowany seryjnie przez firmę Progress w Arsenjewie na Dalekim Wschodzie Rosji, to śmigłowiec rozpoznawczo-bojowy, którego zadaniem jest prowadzenie rozpoznania,... Lockheed Martin F-35 Lightning II - 20 lat programu Czas szybko mija. Po wielu latach przyglądania się z boku i bez emocji światowemu fenomenowi, jakim dla wielu z nas jest taktyczny samolot bojowy wykonany w technologii utrudnionej wykrywalności... Pomostowe samoloty bojowe dla Sił Powietrznych Koniec maja bieżącego roku przyniósł ożywioną dyskusję nad kolejnym pakietem „pomostowych” zakupów Ministerstwa Obrony Narodowej z pominięciem krajowego przemysłu obronnego. Miało to związek z wizytą ministra Mariusza Błaszczaka... Spitfire w walkach o Afrykę Północną 1942-1944 r. Pierwsze samoloty myśliwskie Supermarine Spitfire przybyły do Afryki dopiero, gdy na tym teatrze działań wojennych przewaga Niemców sięgnęła poziomu krytycznego. Chociaż ostatecznie przeważyły szalę zwycięstwa na korzyść lotnictwa aliantów, wbrew... Śmigłowce bojowe Kamow Ka-50 i Ka-52 Ministerstwo Obrony ZSRR zaakceptowało jednomiejscowego Ka-50, ale nie oznaczało to, że zrezygnowało ze śmigłowca dwumiejscowego. Dopiero dwumiejscowa wersja Ka-52, z nowymi sensorami i nowym uzbrojeniem, okazała się naprawdę udana... Postępy programu Next Generation Air Dominance Siły powietrzne Stanów Zjednoczonych (US Air Force, USAF) stopniowo ujawniają coraz więcej informacji na temat programu budowy platform przewagi powietrznej następnej generacji – NGAD (Next Generation Air Dominance). Ma... Wystawa Armia 2020 Rosyjski loyal wingman Firma Kronsztadt z Sankt Petersburga, która właśnie wprowadziła do produkcji pierwszy w Rosji nowoczesny duży samolot bezzałogowy Inochodziec-BLA (Orion), kontynuuje ekspansję do nowych obszarów. Federacja Rosyjska zaczęła rozwijać współczesne... Lockheed Martin Lockheed Martin to jeden z trzech największych koncernów amerykańskiego przemysłu lotniczo-kosmicznego obok Boeinga i Northropa Grummana. W obecnej formie funkcjonuje od 1995 r., kiedy to nastąpiło połączenie Lockheed Corp.... Pierwszy lot Valora 18 grudnia ubiegłego roku po raz pierwszy wzbił się w powietrze prototyp zmiennowirnikowca Bell V-280 Valor. To doniosłe wydarzenie nie tylko dla jego konstruktorów, ale prawdopodobnie także dla rozwoju światowego... Chińskie AG-600 Łodzie latające, to jedna z najrzadziej obecnie konstruowanych klas samolotów. Swoją świetność przeżywały w okresie międzywojennym i w czasie II wojny światowej, gdy wydawało się, że stanowią najlepsze rozwiązanie... Wojska Rakietowe OPK 1959-1967 r. Wojska pierwszych kilku minut III wojny światowej. To określenie na lata przylgnęło do obsług w dywizjonach ogniowych Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, które były wyposażone w przeciwlotnicze zestawy rakietowe. To... Jubileusz WCBKT Pięćdziesiąt lat mija od powstania Zakładu Produkcji Doświadczalnej Wojskowej Akademii Technicznej, którego prawnym następcą jest Wojskowe Centralne Biuro Konstrukcyjno-Technologiczne Od początku swego istnienia podmiot ten był nastawiony na... Pierwszy C-27J Spartan w słowackim lotnictwie Leonardo C-27J Spartan jest wojskowym, dwusilnikowym lekkim samolotem transportowym strefy taktycznej, w klasycznym dla maszyn o tym przeznaczeniu układzie górnopłata. Jest efektem współpracy włoskiej firmy Alenia Aermacchi (obecnie Leonardo... Sloboda-2017 cz. 1 20 października 2017 r. na lotnisku Batajnica położonym niedaleko stolicy Serbii Belgradu odbyły się pokazy nowych zdolności operacyjnych Sił Zbrojnych Republiki Serbskiej, osiągniętych dzięki pozyskaniu nowego uzbrojenia oraz wyposażenia, pod kryptonimem Sloboda-2017... Bezzałogowe systemy powietrzne w Siłach Zbrojnych RP Bezzałogowe systemy powietrzne stanowią dziś niezwykle istotny element wyposażenia każdego rodzaju sił zbrojnych i wykonują bardzo różnorodne zadania, przy czym najważniejsze to prowadzenie wielospektralnego rozpoznania obiektów w głębi obszaru... Bezzałogowce FlyEye, Warmate i Gladius dla Sił Zbrojnych RP Firmy wchodzące w skład największego polskiego prywatnego podmiotu przemysłu obronnego – Grupy WB – nie mogą ostatnio narzekać na brak zainteresowania resortu obrony narodowej ich produktami. W przypadku wieży... Boeing MQ-25A Stingray MQ-25A Stingray to pierwszy w historii bezzałogowy samolot tankowania powietrznego przeznaczony dla Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych (US Navy). To co w tym programie jest niezwykle ważne i zarazem bardzo... Bezzałogowe przyspieszenie Nieoczekiwanie, koniec roku przyniósł zawarcie umowy pomiędzy Inspektoratem Uzbrojenia a Polską Grupą Zbrojeniową dotyczącej zakupu dla Sił Zbrojnych RP 25 zestawów bezzałogowych aparatów latających klasy mini, kryjących się... Nowe rakiety Seulu Cz. 2 Pociski manewrujące 15 września 2021 r. w południo-wokoreańskich mediach ukazał się, udostępniony przez Ministerstwo Obrony Narodowej Republiki Korei, materiał filmowy, w którym ujawniono aż cztery nowe systemy uzbrojenia rakietowego opracowane przez... Bezzałogowe Bayraktary TB2 dla Sił Zbrojnych RP 24 maja, w czasie wizyty delegacji państwowej Rzeczypospolitej Polskiej z prezydentem Andrzejem Dudą na czele w Republice Turcji, została podpisana umowa na dostawę bezzałogowych systemów powietrznych Baykar Bayraktar TB2... Rosja przyspiesza zakupy 26 lutego rosyjski minister obrony Siergiej Szojgu wizytował zakład firmy Kronsztadt w Tuszyno w Moskwie, gdzie produkowane są bezzałogowe samoloty Inochodziec dla rosyjskich sił zbrojnych i projektowane są kolejne... Nowy sprzęt na defiladach z okazji Dnia Sił Zbrojnych Islamskiej Republiki Iranu Zagraniczne oceny irańskiego przemy-słu obronnego i jego produktów są niejednoznaczne. Z jednej strony powstają w tym państwie ewidentnie zaawansowane konstrukcje, takie jak: rakietowe systemy przeciwlotnicze, skomplikowane stacje radiolokacyjne i... Antonow An-225 historia pewnego marzenia Historia rozwoju największego na świecie eksploatowanego do niedawna samolotu transportowego związana jest z prowadzoną w okresie zimnej wojny rywalizacją o prymat w podboju kosmosu między dwoma supermocarstwami. Turystyka kosmiczna Koncepcje tanich statków przeznaczonych do załogowych lotów balistycznych, pojawiały się od trzydziestu lat. Projektowania i budowy takiego statku podejmowały się różne firmy i osoby prywatne, jednak wszelkie wysiłki kończyły... Rakieta Angara 29 kwietnia z kosmodromu Plesieck wystrzelona została rakieta nośna o numerze seryjnym 1Ł. Wyniosła ona na orbitę (perigeum 279 km, apogeum 294 km, inklinacja 96,45°) satelitę Ministerstwa Obrony... Chińskie orbitery a propaganda Zachodu W październiku i listopadzie interneto-we wydanie brytyjskiego dziennika „Financial Times” opublikowało artykuły poświęcone, przeprowadzonym przez Chińską Republikę Ludową testom w locie statku powietrznego, określonego w obydwu artykułach pociskiem hipersonicznym... Amerykanie znów latają w kosmos Tytuł artykułu jest nieco mylący, gdyż Amerykanie przebywają przecież nieprzerwanie na orbicie okołoziemskiej już od końca roku 2000, kiedy to na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej znalazła się jej pierwsza stała... Misja Apollo-13 Jest późny poniedziałkowy wieczór 13 kwietnia 1970 r. W Centrum Kontroli Misji, zlokalizowanym na terenie Ośrodka Lotów Załogowych (Manned Spacecraft Center, MSC) w Houston trwają przygotowania kontrolerów do przekazania... Co piszczy w Układzie Słonecznym? Przed czterema laty, w artykule pod identycznym tytułem, zamieściłem zestawienie i krótki opis misji wszystkich sond kosmicznych, które funkcjonowały na i w pobliżu planet i innych ciał naszego układu... Debiut Starlinera Po marcowym pierwszym locie orbitalnym statku kosmicznego Crew Dragon firmy SpaceX, pod koniec roku przyszła kolej na debiut konstrukcji konkurenta w ramach projektu NASA Commercial Crew Program – Starlinera... Gävle i Sundsvall – szwedzkie korwety pomostowe 4 maja szwedzka Administracja ds. Materiałów Obronnych (FMV, Försvarets materielverk), w trakcie uroczystości w Muskö, przekazała Marinen zmodernizowaną korwetę HMS (Hans Majestäts Skepp) Gävle. Jest to niespełna 32-letni okręt,... Miecznik w stylu MEKO Na początku lutego grupa polskich dziennikarzy miała okazję zapoznać się z ofertą niemieckiego holdingu stoczniowego thyssenkrupp Marine Systems, przygotowaną w odpowiedzi na program budowy fregat dla Marynarki Wojennej RP... Podwodne siły odstraszania Najwyższego Przywódcy Marynarka Wojenna Koreańskiej Armii Ludowej (Chos˘on-inmingun Haegun, dalej CIH), mimo słabości, związanej przede wszystkim z niskim poziomem zaawansowania technicznego, jest stosunkowo liczna. Składa się na nią bowiem ponad 430... Arrowhead 140 Made in Poland? Od chwili, gdy pod koniec lutego obecnego roku minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak ogłosił niezwykłe przyspieszenie programu okrętu obrony wybrzeża pk. Miecznik, jego temat zdominował wszelkie publikacje i wystąpienia... Korwety po szwedzku 25 stycznia Saab Kockums AB i Försvarets materielverk (FMV, Agencja Materiałów Obronnych) podpisały dwie umowy dotyczące przyszłości uderzeniowych sił nawodnych Marynarki Wojennej Królestwa Szwecji. Dokumenty obejmują fazę definicyjną... Pełna wersja artykułu Dierzkij – nowa rosyjska korweta wielozadaniowa 28 października 2016 r. w petersburskiej stoczni Siewiernaja Wierf’, pod numerem stoczniowym 1009, położono stępkę korwety wielozadaniowej Dierzkij, prototypowej jednostki projektu 20386, przeznaczonej dla Wojenno-Morskowo Fłota Federacji Rosyjskiej. Będzie... Niszczyciele typu 055 – Zumwalty Państwa Środka 30 sierpnia w stoczni Dalian Shipbuilding Industry Company w Dalian w prowincji Liaoning zwodowano ósmy, a zarazem ostatni niszczyciel rakietowy typu 055 pierwszej serii. Tym samym Marynarka Wojenna Chińskiej... Nowe systemy podwodne Kormoranów II W stoczni Remontowa Shipbuilding w Gdańsku trwa budowa dwóch seryjnych niszczycieli min projektu 258 Kormoran II. W konstrukcji i wyposażeniu Albatrosa oraz Mewy uwzględniono korekty, będące efektem doświadczeń... Brytyjskie okręty podwodne na Morzu Śródziemnym 1940-1941 Okręty podwodne Royal Navy przystąpiły do drugiej wojny światowej słabo przygotowane i szybko poniosły dotkliwe straty. Szczególnie było to widoczne na wodach południa Europy. Ostatecznie jednak to właśnie tam... Miecznik w stylu MEKO Na początku lutego grupa polskich dziennikarzy miała okazję zapoznać się z ofertą niemieckiego holdingu stoczniowego thyssenkrupp Marine Systems, przygotowaną w odpowiedzi na program budowy fregat dla Marynarki Wojennej RP... ORP Błyskawica w obronie konwoju SC-94 Wojenna historia służby niszczyciela ORP Błyskawica zawiera nadal wiele nie do końca wyjaśnionych wydarzeń i tajemnic. Nasz okręt, często był nazywany przez alianckich sojuszników „lucky ship”, ponieważ podczas II wojny światowej wielokrotnie... Mariany 1944 Podczas gdy w Europie rozgorzała walka o przyczółki w Normandii, po drugiej stronie globu rejon Wysp Mariańskich stał się areną wielkiej bitwy na lądzie, w powietrzu i na morzu, która ostatecznie... Taktyka U-Bootów w Bitwie o Atlantyk 1939-1945 W okresie II wojny światowej stosowana przez niemieckie okręty podwodne taktyka nie była wciąż taka sama. Miały na nią wpływ różnorodne czynniki: ilość zdolnych do akcji bojowych okrętów podwodnych... Pancerniki lotnicze Ise i Hyūga Jednostki typu Ise miały dość dziwną karierę. Powstały w okresie I wojny światowej jako typowe drednoty. Lecz już w kilka lat po wejściu do służby zostały poddane pierwszej z kilku... Działania okrętów podwodnych Royal Navy w Europie północno-zachodniej 1941-1945 Chociaż począwszy od połowy 1940 r. działania brytyjskiej floty podwodnej koncentrowały się na Morzu Śródziemnym, a później także na Dalekim Wschodzie, te prowadzone na wodach okalających Wyspy Brytyjskie –... Działania okrętów podwodnych Royal Navy w Europie Brytyjska marynarka wojenna, ze swoim sentymentem do wielkich okrętów nawodnych, nigdy nie darzyła własnej floty podwodnej szczególnym entuzjazmem, traktując ją bardziej jako zło konieczne. Nic zatem dziwnego, że dokonania... SSC – pływające pomosty Marines 6 lutego 2020 r. US Navy otrzymała prototypowy poduszkowiec desantowy nowej generacji LCAC-100. To milowy krok programu Ship-to-Shore Connector, który zainicjowano na początku tego stulecia. Ma on niebagatelne znaczenie dla Marynarki... Chiński lotniskowiec Shandong Gdy w 1998 r. nieznana nikomu prywatna firma Chong Lot z Makau kupiła na Ukrainie za 30 mln USD nieukończony ciężki krążownik lotniczy Wariag (eks-Riga) projektu tylko najwięksi optymiści spośród... Łahuna Łahuna. 30 stycznia tego roku ze Stoczni Remontowej „Ukrajina” w Odessie na Zatokę Odeską wyszedł po raz pierwszy – by odbyć zakładowe próby morskie – średni okręt rozpoznawczy budowany... Griemiaszczij – nowa korweta Wojenno-Morskowo Fłota Miał podnieść banderę Wojenno-Morskowo Fłota Federacji Rosyjskiej 25 grudnia ubiegłego roku, ale jego testy na Północy przedłużyły się do 20 stycznia. Chodzi o Griemiaszczego, prototypową jednostkę projektu 20385, stano-wiącego... Pół wieku Mewy 30 grudnia ubiegłego roku w Porcie Wojennym w Gdyni po raz ostatni spuszczono banderę wojenną i proporzec z flagsztoków trałowca bazowego ORP Mewa. Ten zasłużony okręt nosił je przeszło... Korweta patrolowa ORP Ślązak Na podstawie rozkazu Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych nr 560 z dnia 22 listopada 2019 r., 28 listopada w Porcie Wojennym w Gdyni po raz pierwszy podniesiono banderę i proporzec Marynarki Wojennej RP na... Seryjne Kormorany dwa 10 października w Gdańsku odbyła się potrójna uroczystość związana z programem budowy niszczycieli min projektu 258 Kormoran II. Powstają one w wyniku kooperacji trzech spółek tworzących konsorcjum – gdańskiej stoczni Remontowa... To nie Buriewiestnik – tajemnicze zdarzenie pod Nienoksą Cz. 2 W poprzedniej części artykułu przedstawiliśmy przebieg feralnych wydarzeń na 45. Państwowym Centralnym Poligonie Doświadczalnym WM FR, posiłkując się oficjalnymi informacjami krążącymi w środkach masowego przekazu i porównując je z dostępną... Wojenna służba ORP Grom Rankiem 4 maja 1940 r. w trakcie bojów sił alianckich z niemieckimi o port w Narwiku, w Rombakkenfjordzie po ataku samolotu Luftwaffe został zatopiony niszczyciel ORP Grom. Na okręcie poległo 59 marynarzy.... Jak Churchill pojmał Tirpitza, czyli zatopienie krążownika Mainz Rankiem 28 sierpnia 1914 r. dwie flotylle niszczycieli Harwich Force pod dowództwem komodora Reginalda Tyrwhitta, z dalekim wsparciem pięciu krążowników liniowych dowodzonych przez wadm. Beatty’ego wpadły od północy na wody... Heroiczny bój HMS Li Wo Znawcom spraw morskich nie trzeba przypominać losów krążowników pomocniczych HMS Jervis Bay czy HMS Rawalpindi, które stawiły czoła o wiele silniejszemu przeciwnikowi i stoczyły z nim bohaterską walkę. Mniej znane... ORP Ślązak Dobry pasterz dinghy Na początku 1942 r. polska flota wojenna na obczyźnie miała niszczyciele eskortowe OORP Krakowiak i Kujawiak, które przekazane w dzierżawę od Brytyjczyków, już od kilku miesięcy z powodzeniem wykonywały zadania... Bitwa koło Zatoki Cesarzowej Augusty Po lądowaniu Amerykanów na wyspie Bougainville, w nocy z 1 na 2 listopada 1943 r., w pobliżu Zatoki Cesarzowej Augusty doszło do zaciekłego starcia silnego zespołu japońskiego kadm. Sentarō Ōmoriego,... Samozatopienie floty duńskiej W sierpniu 1943 r. doszło do samozatopienia zasadniczej części duńskiej floty. Paradoksalnie, było to najistotniejsze wydarzenie w dziejach tej marynarki wojennej w czasie II wojny światowej. USS Olympia – ostatni wojownik z Zatoki Manilskiej Krążownik USS Olympia jest symbolem wielkich przemian gospodarczych i politycznych, jakie zaszły w Stanach Zjednoczonych pod koniec XIX w. Jego unikalny projekt zawierał szereg nowości konstrukcyjnych i był żywym przykładem... Bitwa koło Wysp Komandorskich 27 marca 1943 r., w odległości około 100 Mm na południe od Wysp Komandorskich i około 150-180 Mm na zachód od wyspy Attu (rejon Aleutów), doszło do wyjątkowo zaciekłej bitwy artyleryjsko-torpedowej,... Ocean Indyjski w okresie II wojny światowej Ocean Indyjski zaczął odgrywać ważną rolę w dziejach świata w 1498 r., kiedy to Vasco da Gama z Portugalii dopłynął do Indii. W 1509 r. została stoczona bitwa morska pod Diu... Niemieckie przewoźne pancerne gniazdo ckm w Wojsku Polskim 1945-1960 W 1942 r. dowództwo Wehrmachtu zaczęło szukać nowych technicznych środków wsparcia piechoty w walkach obronnych na froncie wschodnim. Musiały być na tyle skuteczne, żeby wojska kruszące impet nieustannych szturmów... Północnokoreański Hwaseong 14 – realne zagrożenie Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna robi rekordowe i niepokojąco szybkie postępy w dziedzinie budowy rakiet balistycznych. Inżynierowie z kraju latającego konia Chollima zajmują się wprawdzie techniką rakietową już co najmniej 40... Regia Marina na froncie wschodnim 1942-1943 Wśród włoskich jednostek jakie skierowano na front wschodni w okresie II wojny światowej nie mogło zabraknąć marynarki królewskiej (Regia Marina), choćby miało to mieć tylko znaczenie symboliczne. Wraz z wiosenną... Obrona przeciwlotnicza czynna Warszawy w 1939 roku Podczas wojny obronnej Polski jej ważnym fragmentem były boje o Warszawę toczone do 27 września w 1939 roku. Szeroko opisano działania na lądzie. Znacznie słabiej znane są walki obrony... Czołgi. Pierwsze sto lat Równo 100 lat temu, 15 września 1916 r. na polach Pikardii nad rzeką Sommą w północno-zachodniej Francji, do walki po raz pierwszy wprowadzono kilkadziesiąt brytyjskich czołgów. Od tamtej pory... Ciągniki kupimy za granicą Rozbudowa polskiej artylerii przeciwlotniczej w drugiej połowie lat trzydziestych stanowiła dla WP bardzo duże wyzwanie. Sam sprzęt artylerii, pochodzący z zakupów zagranicznych bądź wytwarzany w kraju, wymagał olbrzymiej pracy... Polska ciężka artyleria przeciwlotnicza 1930-1939 Około 1935 r. w polskiej artylerii przeciwlotniczej wprowadzono trójpoziomowy podział przestrzeni powietrznej. Zdawano sobie doskonale sprawę, że poza armatami 75 mm będzie również potrzebny sprzęt cięższy, którego pociski będą... Operacja „Backfire” Kiedy w lutym 1939 r. niespełna trzydziestodwuletni naukowiec John Brittain odpływał na Jamajkę, nie spodziewał się, że badania, w jakie został włączony, okażą się nie tylko ciekawe oraz pionierskie,... Lotniskowiec Graf Zeppelin i jego samoloty pokładowe Już przed wybuchem I wojny światowej dowództwo niemieckiej marynarki wojennej zwróciło uwagę na znaczenie rozpoznania z powietrza w przyszłej wojnie morskiej. Ówczesne samoloty bazujące na lądzie dysponowały jednak zbyt... Sprawa polska w czasach Wielkiej Wojny Kiedy Polska odzyskała niepodległość? Odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna. Można wymienić kilka, jeśli nie kilkanaście różnych dat. 6 sierpnia 1914 r. Pierwsza Kompania Kadrowa wyruszyła z Krakowa do Królestwa... Jak barany prowadzone na rzeź... W latach 1939–1940 Niemcy zaatakowali kilka państw europejskich: Polskę, Danię, Norwegię, Belgię, Holandię. Jak wyglądały te kampanie wojenne: przygotowania i przebieg, jakie błędy popełniono, jakie były ich skutki? Od Rzymu do Alp. Ostatni rok kampanii włoskiej 1944-1945 O ile jeszcze o walkach na Sycylii, lądowaniu pod Salerno, zdobyciu Monte Cassino czy o walkach na przyczółku Anzio-Nettuno coś się w Polsce mówi i pisze, o tyle kampania... Niemieckie lotnictwo w Afryce Od kilku lat są prowadzone intensywne działania wojskowe na terenie Mali związane ze zwalczaniem fundamentalistów islamskich. Bałtycki kocioł: Estonia, Łotwa i Litwa Estonia, Łotwa i Litwa mają w sumie obszar połowy Polski, ale raptem szóstą część jej ludności. Te małe państwa – przede wszystkim dzięki szczęśliwym wyborom politycznym – wywalczyły sobie niepodległość... Ocean Indyjski w okresie II wojny światowej Na początku drugiej wojny światowej Ocean Indyjski był niezmiernie ważnym dla aliantów – szczególnie Brytyjczyków – szlakiem komunikacyjnym, pozwalającym na przysyłanie zaopatrzenia i wojsk z kolonii na Dalekim Wschodzie... System rozpoznawczo-uderzeniowy SWARM W prowadzeniu współczesnych działań zbrojnych równie ważna jak skuteczne rozpoznanie jest zdolność do natychmiasto-wego i precyzyjnego rażenia wykrytych celów. Zapewnić to może jedynie zintegro-wany system rozpoznawczo-uderzeniowy. Właśnie dlatego w Grupie WB... Leopardy 2 w boju Częściowa zmiana wektorów tureckiej polityki odnośnie trwającej w Syrii wojny spowodowała zintensyfikowanie działań tureckich sił zbrojnych na terytorium opanowanym przez siły tzw. państwa islamskiego. Rosyjskie lotnicze pociski manewrujące uderzyły w Syrię Operacji rosyjskiego lotnictwa dalekiego zasięgu, jaka rozpoczęła się 17 listopada, będącej pierwszym w historii realnym zastosowaniem bojowym bombowców strategicznych Tu-95MS i Tu-160, towarzyszyło także pierwsze użycie przeciwko realnemu przeciwnikowi... Wzmocnić wojska lekkie - Mobile Protected Firepower Przez długi czas w Stanach Zjednoczonych dominował pogląd, że US Army toczyć będzie walki przede wszystkim z przeciwnikiem o wiele słabszym pod każdym względem, do czego „skrojono” wojska lądowe. FONET MK2 – ewolucja na skalę rewolucji Podczas tegorocznego paryskiego salonu Eurosatory 2022 Grupa WB starała się przypomnieć wszystkim odwiedzającym jej stoisko, że nie jest „tylko” twórcą bezzałogowych systemów powietrznych – rozpoznawczych i amunicji krążącej –... Mission Master – bezzałogowy mistrz misji z Kanady Platformy bezzałogowe różnych klas i przeznaczenia odgrywają coraz większą rolę na współczesnym polu walki i wydaje się, że będzie ona rosnąć. Nie może zatem dziwić, że wielu producentów zaawansowanego... Program Aster 30 Block 1 NT przyspiesza W połowie stycznia tego roku Ministerstwo Obrony Francji poinformowało o oficjalnym rozpoczęciu prac – a więc przyznaniu środków - nad nową wersją pocisku kierowanego Aster 30, czyli Aster 30... Wygrała tradycja – finał programu NGSW Po 27 miesiącach od rozpoczęcia ostatniego etapu postępowania Next Generation Squad Weapon (NGSW) 19 kwietnia poznaliśmy jego zwycięzcę. Została nim firma SIG Sauer, oferująca duet karabinka podstawowego i zespołowej... Wyzwolenie państw bałtyckich przez Armię Czerwoną Walka o państwa bałtyckie była długa i miała wyjątkowo bezwzględny charakter. Terytorium Litwy, Łotwy i Estonii niemieckie siły zbrojne opanowały całkowicie już na początku września 1941 r., a 21 października tego samego roku... Czy wreszcie doczekamy się nowych samolotów dla VIP-ów? W ostatnim tygodniu czerwca po raz kolejny rozpoczęto procedurę zakupu samolotów dyspozycyjnych do obsługi lotów z najważniejszymi osobami w państwie, których użytkownikiem będą Siły Powietrzne. Przyjęta 30 czerwca uchwała... Morskie aspekty MSPO 2016 Kieleckie targi przyciągają jak zawsze spore grono firm z branży zbrojeniowej zarówno wielkich koncernów międzynarodowych, jak i polskich przedsiębiorstw. Ta impreza nie jest nastawiona na prezentację oferty dla morskiego... Zamknąć górny pułap. Armaty drugiego planu Formacje artylerii przeciwlotniczej, jak i armaty plot wz. 36 kalibrów 40 i 75 mm doczekały się w ostatnich latach szeregu szczegółowych opracowań. W tle historii dwuosiowych armat pozostają jednak... IMI Systems w programie Homar Izraelska spółka IMI Systems zintensyfikowała swoje starania o zwycięstwo w programie Homar. Z jednej strony połączyła swe siły z inną izraelską spółką, czyli Israel Aerospace Industries. Natomiast z drugiej... Życie prywatne marszałka Śmigłego-Rydza Pochodzenie żadnego z polityków II RP nie było owiane podobną tajemnicą, jak właśnie Śmigłego. A plotki potęgowało konsekwentne milczenie samego zainteresowanego – marszałek (w jednym z wywiadów) powiedział wprost,... Nie tylko Excalibur, czyli Pike, Talon, PERM Na MSPO 2016 koncern Raytheon, oprócz systemów obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej, wystawił także uzbrojenie precyzyjne dla wojsk lądowych. Był wśród nich dobrze znany 155 mm pocisk artyleryjski Excalibur, któremu... AW101 jest idealnie dostosowany do potrzeb Wojska Polskiego Z Krzysztofem Krystowskim, wiceprezesem Leonardo Helicopters o technologicznej przewadze śmigłowca AW101 oraz nowościach związanych z ofertą przemysłową Leonardo i WSK „PZL-Świdnik” w postępowaniach na śmigłowce dla Sił Zbrojnych... bookusertagcrosslistfunnelsort-amount-asc

bitwy ii wojny światowej 1942 45